maranatha.jpg
Start Szkoła Sobotnia Duch Święty Dary Ducha Świętego
Dary Ducha Świętego Drukuj Email
wtorek, 27 listopada 2007 19:07

Lekcja 7— 13 maja 2006

 DARY DUCHA ŚWIĘTEGO
     
STUDIUM BIEŻĄCEGO TYGODNIA: Mat. 28,19.20; Mar. 16,15; Rzym. 12,6-8; I Kor. 12,7-25; Efez. 4,11.
     
TEKST PAMIĘCIOWY: „A co do darów duchowych, bracia, nie chcę, abyście byli nieświadomi rzeczy... A różne są dary łaski, lecz Duch ten sam” (I Kor. 12,1.4).
    
MYŚL PRZEWODNIA: Duch Święty obdarza nas Swymi darami. Każdy dar jest równie ważny w tworzeniu Bożego Kościoła i powinniśmy się modlić o to, by Duch Boży pomnażał w nas Swoje dary.
    
    
    W Nowym Testamencie dary duchowe są przedstawione jako dar Chrystusa, przekazany przez Ducha Świętego. Duch jest jeden, lecz dary są różne, a także Duch w różny sposób się przejawia. Te dary łaski (charyzmatyczne) są przedstawione głównie w trzech różnych poselstwach: Rzym. 12,4-8; I Kor. 12-14; Efez. 4,7-13. Prawdopodobnie nawet te trzy przykłady nie wystarczą, aby opisać działanie Ducha; mogą one jedynie służyć jako ilustracja darów duchowych. Obietnica o tych darach była dana w czasie wniebowstąpienia Jezusa (Efez. 4, 8.11).
    Duch Święty nie może wyposażyć jedną osobę we wszystkie dary duchowe. Jest to rzeczą niemożliwą, aby wszyscy wierzący otrzymali taki sam dar lub dary. Nowy Testament przyrównuje Kościół, w którym działa Duch Święty, do ciała ludzkiego: różne części odpowiadają za różne funkcje Kościoła, lecz wszystkie współpracują ze sobą, mając przed sobą jeden cel.
    W tym tygodniu przyjrzymy się kilku darom i temu, w jaki sposób przejawiają się one w Kościele.
    
    
NIEDZIELA — 7 maja
Kościół jako Ciało


    Przeczytaj I Kor. 12,7-25 i spróbuj odpowiedzieć na następujące pytania:
    
1.    Co spowodowało, że Duch Święty został zesłany na Kościół?


2.    Co według Pawła jest tutaj najważniejsze?


3.    Jakie miejsce apostoł Paweł wyznacza Duchowi Świętemu?


4.    Dlaczego Paweł użył analogii ciała ludzkiego, aby przedstawić działanie Ducha Świętego w Kościele?

    
        
    
     W Duchu doświadczyliśmy nowonarodzenia i zostaliśmy członkami ciała Chrystusowego. Przez obrzęd chrztu i przez całkowite zanurzenie dołączyliśmy do zboru. Jednakże, części ciała Chrystusowego, czyli Kościoła różnią się między sobą, podobnie jak różne są narządy ciała ludzkiego. Bardzo ważne jest, byśmy nie próbowali kopiować innych ludzi. Powinniśmy cieszyć się różnorodnością darów, które posiadamy.
    Tak, jak wszystkie narządy są częścią jednego ciała i służą określonemu celowi, tak zbór nie byłby kompletny bez posiadania różnorodnych członków, którzy mogą wykonywać różne funkcje.
    Musimy jednak pamiętać, że różnorodność to nie to samo, co podział. Zgodnie z analogią Pawła, części ciała ludzkiego są różne, mają różne kształty i różne funkcje, lecz wszystkie działają po to, by osiągnąć wspólny cel. Wszystko czynione jest dla Mistrza przez różnych ludzi, posiadających różne dary, tworzących jedną wielką całość.
    
    Na podstawie osobistego doświadczenia powiedz, co jest największą przyczyną podziałów wśród nas? Czy jest to spowodowane tym, iż jesteśmy różni i mamy różne talenty, czy istnieje inna przyczyna? Jeżeli tak, to jaka? 
    

PONIEDZIAŁEK — 8 maja
Mądrość i wiedza


    „Jeden bowiem otrzymuje przez Ducha mowę mądrości, drugi przez tego samego Ducha mowę wiedzy, inny wiarę w tym samym Duchu, inny dar uzdrawiania w tym samym Duchu” (I Kor. 12, 8.9).
    
     Jest rzeczą ciekawą, że powyższy tekst przedstawia „mowę mądrości i „mowę wiedzy” jako dary Ducha. Jesteśmy skłonni uważać, że wiedza, którą posiadamy, zdobyliśmy w ciężkim trudzie nauki w szkole, na studiach i poprzez doświadczenia życiowe. Te dwa stwierdzenia nie są jednak sprzeczne ze sobą. Niektórzy mogą czytać i uczyć się całe życie i odejść bez rzeczywistej „wiedzy” czy „mądrości”, w takim rozumieniu, jak Biblia określa te pojęcia (Przyp. 1,7; 9,10). Dlatego potrzebny jest nam Duch Święty obdarzający nas wiedzą i mądrością, o których jest mowa w Piśmie Świętym.
    
    W jaki sposób II Tym. 3,7 pomaga nam lepiej zrozumieć potrzebę Ducha w osiągnięciu biblijnej mądrości i wiedzy?
    
    
    Smutne jest to, iż historia potwierdza, że „wielcy” bibliści i teolodzy nie wierzyli prawdzie, która jest zawarta w Piśmie Świętym. Byli dobrze znani ze znajomości oryginalnych języków biblijnych, byli wybitnymi znawcami historii biblijnej. Jednakże duchowa wiedza i mądrość o Bogu zawarta w tych tekstach była dla nich niezrozumiała. Co za paradoks!
    
    Przeczytaj I Kor. 2,5-7. O jakiej mądrości jest tutaj mowa? Dlaczego jest nam potrzebny Duch Święty, aby to zrozumieć?
    
    
    Warto zwrócić naszą uwagę na różnice, które podkreśla Paweł między różnymi rodzajami mądrości. Zauważcie, w jaki sposób przeciwstawia on mądrość tego świata mocy Bożej. Ma to wielkie znaczenie ze względu na fakt, że mądrość Boża ma moc zmieniać życie. Nie polega ona jedynie na argumentach i twierdzeniach. Jest to wielka moc — skutek działania Ducha Świętego. Żadna wiedza światowa i mądrość nie są w stanie jej dorównać.
    
    Jaki rodzaj wiedzy wywołał zmiany w twoim życiu? Jaki nie? Czego możesz się nauczyć ze swojej odpowiedzi?   
    
WTOREK — 9 maja
Cuda i uzdrowienia


    Dary Ducha będą obecne w Kościele aż do momentu, kiedy Jezus powróci, łącznie z darem uzdrawiania, jak również z darem czynienia cudów (I Kor. 12,8-10). Rzeczą niestosowną dla chrześcijanina jest odrzucenie medycyny i spodziewanie się, że Bóg uzdrowi w cudowny sposób bez podejmowania przez nas leczenia. Bóg nie sprawia cudu bezcelowo. „Co może uczynić człowiek sam, tego nie musi czynić boska moc (E. G. White, Życie Jezusa, s. 381)
    
    W I Kor. 12,10 wspomniany jest dar „czynienia cudów”. Jak rozumiemy znaczenie tego daru?

    
    Ktoś kiedyś powiedział, że cuda są uznane za cuda tylko ze względu na ich sporadyczność. Przypuśćmy, że wschód słońca przypadałby tylko raz na tysiąc lat. Wtedy ci, którzy byliby świadkami tego wydarzenia uważaliby siebie za świadków cudu. Ponieważ możemy każdego poranka oglądać wschód słońca, uważamy to za rzecz zwyczajną, pomimo „cudu”, jakim naprawdę jest. Spróbujmy wyobrazić sobie, że ktoś nigdy w swoim życiu nie widział telefonu komórkowego. Jakże wielkim cudem byłoby dla tej osoby, gdyby usłyszała głos dochodzący z tego niewielkiego urządzenia!
    
    Jakie jeszcze inne „zwykłe” rzeczy, w innych okolicznościach, mogłyby być uważane za „cuda”? Czego możemy się nauczyć z tego spostrzeżenia, w jakim stopniu pomaga nam to lepiej zrozumieć, na czym polega cud?

    
    „Cuda” bez wątpienia mogą wzmocnić naszą wiarę, lecz wiara na nich zbudowana nie jest prawdziwą wiarą (Łuk. 16,31). Możliwe, że niektórzy z nas widzieli to, co mogło być uważane za „cud”; może dla niektórych wielkim cudem jest zmiana ich życia, dzięki działaniu Bożej mocy. Chociaż Duch Święty potrafi, według Swojej boskiej mądrości, czynić cuda (patrz Mat. 12,28) kiedy tylko chce, objawienie się „cudów” niekoniecznie jest oznaką tego, że Bóg jest obecny wśród nas, a brak „cudów” nie świadczy o braku Ducha.
    
    Jakich cudów Bóg dokonał w twoim życiu? Przygotuj się do odpowiedzi w klasie?
     
    
ŚRODA — 10 maja
Proroctwo i rządzenie


    Przeczytaj Rzym. 12, 6-8; I Kor. 12,10.28 i Efez. 4,11. Jaki dar jest wymieniony w każdym z tych trzech fragmentów?
    
        
    Prorok jest rzecznikiem Boga. Nawet, gdy Izrael został monarchicznym państwem, zawsze był prorok, który otrzymywał polecenia i pouczenia od Boga, aby później przekazać je królowi. Prorok jest zarówno rzecznikiem Boga, przemawiającym w Jego imieniu do ludzi, jak też pośrednikiem pomiędzy ludźmi a Bogiem. Treść poselstw nie zawsze ma charakter zapowiedzi proroczych, często są to przesłania, które Bóg kieruje do swojego ludu w szczególnych sytuacjach, niezależnie od tego, czy dotyczy to przeszłości, czy teraźniejszości, albo przyszłości. Kościół potrzebuje Bożego prowadzenia zarówno w czasach dzisiejszych, jak i w dawnych czasach. Bóg bowiem nadal przemawia do ludzi przez Swoich proroków.
    
    Poza prorokami, którzy otrzymują wskazówki od Boga, co jest potrzebne, aby mogły się spełnić Boże zamierzenia skutecznego działania w Kościele?
(I Kor. 12,28)
    
    Praca ewangelizacyjna jest sprawą Bożą, ludzkie wysiłki powinny zostać podporządkowane Bożemu prowadzeniu. Powinniśmy traktować Boga jako naszego „administratora” „zarządcę”.
    
    Jaki przykład wczesnego Kościoła świadczy o tym, że Bóg działał poprzez wyznaczonych przedstawicieli Swego zorganizowanego Kościoła? (Dz. Ap. 9,10-17; 13,1-3)
        
    „Okoliczności towarzyszące odłączeniu Pawła i Barnaby przez Ducha Świętego do konkretnej pracy wskazują jasno, że Pan działa poprzez wyznaczonych ludzi w swojej organizacji kościelnej. Wiele lat wcześniej, po objawieniu Pawłowi przez samego Zbawiciela celu Bożego wobec niego, został on od razu skontaktowany z członkami nowopowstałego zboru w Damaszku. Co więcej, zbór ten nie był dłużej pozostawiony w ciemności, lecz objawiono mu doświadczenia nawróconego faryzeusza. Gdy zaś misja Boża w tym czasie miała być pełniej realizowana, Duch Święty znowu świadczył o Pawle jako o narzędziu wybranym, mającym zanieść ewangelię poganom, nakładając na Kościół obowiązek ordynowania go i jego współpracowników” (E. G. White, Działalność Apostołów, s. 100).
    
    Dlaczego Bóg zalecił kierowanie Swojej misji na ziemi Swojemu Kościołowi, a nie powierzył tego zdania pojedynczym osobom?
    
CZWARTEK — 11 maja
Mówienie językami (przypomnienie)


    „Dar mówienia językami, jak i dar prorokowania, czy czynienia cudów, może być podrobiony. Prawdziwy dar w Dniu Pięćdziesiątnicy polegał na doskonałym mówieniu różnymi językami zrozumiałymi dla ludzi. Wypowiadane przez niektórych ludzi dźwięki, których nie można zidentyfikować z żadnym konkretnym ludzkim językiem, są nie tylko wypaczeniem, lecz wręcz fałszerstwem oryginału” (The SDA Bible Commentary, t. 12, s. 619).
    Jak dowiedzieliśmy się z wcześniejszej lekcji, sądząc po sposobie, w jaki ten dar się objawił w Dniu Pięćdziesiątnicy i kolejnych okazjach, wydaje się oczywiste, że języki tu wspomniane wskazują na konkretne języki obce. (Dz. Ap. 2; 10,44-46; 11,15; 19,6).
    
    Dlaczego dar mówienia językami miał ważne znaczenie we wczesnym Kościele chrześcijańskim? (Mat. 28,19.20; Mar. 16,15; Rzym. 1,8)
        
    
    W czasach wczesnego kościoła istniała wielka potrzeba mówienia obcymi językami. Ewangelia miała rozpowszechnić się po całym świecie, a większość chrześcijan nie posiadała umiejętności mówienia nieznanymi im językami.
    
     Kto najczęściej mówił językami (I Kor. 14,18)? Jak myślisz, co Paweł chciał powiedzieć przez to stwierdzenie?

    
    
    W swojej pracy ewangelizacyjnej wśród pogan, Paweł często posługiwał się innymi językami, oprócz aramejskiego, który był językiem powszechnym wśród Żydów w czasach Jezusa i apostołów. Korynt był wielkim portowym handlowym miastem, gdzie zjeżdżało się wielu ludzi z różnych części Rzymskiego Cesarstwa. Wydaje się, że ktoś nadużywał daru mówienia językami w zborze korynckim, tak, że reszta zborowników nie mogła go zrozumieć. Paweł apelował do nich, żeby nie czynili takich rzeczy, dopóki nie będzie wśród nich osoby, która wyłoży znaczenie tych języków, aby inni współwierzący byli przekazanym poselstwem zbudowani (I Kor. 14,4).
    
    Z jakimi fałszerstwami zdarzało się wam mieć do czynienia? Czego możecie się z tego nauczyć? W jaki sposób te wcześniejsze doświadczenia mogą uchronić was od innych duchowych oszustw, które mogą was spotkać?
      
    
PIĄTEK — 12 maja


    
DO DALSZEGO STUDIUM: E. G. White, Przypowieści Chrystusa: „Ukryty skarb”, s. 53-61, Wielki Bój, s. 624-625; Działalność Apostołów, s.160-165.
    
    „Paweł nauczał, że dary, włącznie z darem prorokowania, nauczania, apostolstwa, ewangelizacji, mówienia językami i czynienia cudów, mają być praktykowane w życiu chrześcijan przez całe życie. Z I Listu do Koryntian dowiadujemy się o tym, że niektórzy nadużywali ich, szczególnie — jak podkreśla apostoł — daru mówienia językami.
    Tymczasem, podczas gdy niektórzy przykładają wielkie znaczenie do mówienia językami, autorzy Nowego Testamentu w sposób oczywisty pokazują, iż inne dary ogrywają ważniejszą rolę w dobrym funkcjonowaniu Kościoła. Paweł poleca nam ubieganie się o dar proroctwa, który jest najbardziej zlekceważony. I to dlatego tak wiele uwagi zostało poświęcone opisywaniu tych darów.” (The SDA Bible Commentary, t. 12, s. 610).
    „Żydzi byli rozproszeni wśród niemal wszystkich narodów i mówili rozmaitymi językami. Przybyli do Jerozolimy z odległych stron, zamieszkali w niej tymczasowo, by wziąć udział w uroczystościach i obrzędach religijnych, jakie się wtedy odbywały. Zgromadzeni byli przedstawicielami wszystkich znanych ówcześnie języków. Ta rozmaitość języków stanowiła bardzo wielką przeszkodę w pracy sług Chrystusowych. Fakt, iż Bóg uzupełnił braki apostołów w tak cudowny sposób, był dla ludu najbardziej przekonywującym dowodem, że świadectwo świadków Jezusa było prawdziwe” (E. G. White, Historia Zbawienia, s. 181)
    
PYTANIA DO DYSKUSJI:


1.    Przedyskutujcie w klasie odpowiedzi na pytanie, które znajduje się pod koniec lekcji wtorkowej. Co zgodnie z waszym zrozumieniem znaczy „czynienie cudów”? W jaki sposób realność cudów wpływa na wasze życie? Jakie niebezpieczeństwo występuje, gdy nasza wiara buduje się na cudach?

2.    Rozważcie w klasie znaczenie służby E. G. White jako proroka. W jaki sposób przejaw tego daru pomaga nam lepiej zrozumieć znaczenie darów duchowych w Kościele?

3.    Porozmawiajcie o darach duchowych wśród uczestników waszej klasy. Co możecie uczynić, aby umocnić innych w przekonaniu o wartości posiadanych przez nich darów? Jak pomóc, aby posiadane dary były właściwie wykorzystywane?

 


webmaster | kontakt | mapa strony | copyright © 2002-2014 by maranatha.pl