maranatha.jpg
Proroczy Dar Drukuj Email
piątek, 02 stycznia 2009 11:45

Lekcja 2 — 10 stycznia


Proroczy dar


STUDIUM BIEŻĄCEGO TYGODNIA: I Mojż. 20,7; II Mojż. 15,20; V Mojż. 18,15; Mat. 11,11; Jan 6,14; Hebr. 11,24-26.

TEKST PAMIĘCIOWY: „Rzekł Pan: Słuchajcie moich słów: Jeżeli jest u was prorok Pana, to objawiam mu się w widzeniu, przemawiam do niego we śnie” (IV Mojż. 12,6).

PYTANIA PRZEWODNIE:

  • Czy staro- i nowotestamentowi prorocy byli świętymi czy zwykłymi ludźmi?
  • Jaką rolę w Izraelu odgrywały prorokinie?
  • Na czym polegała różnica między apostołami a prorokami w czasach nowotestamentowych?



W dziejach świata, a także obecnie, możemy znaleźć przykłady ludzi wypowiadających przepowiednie dotyczące przyszłości. Większość tych proroctw nigdy się nie spełniła. W przypadku tych spełnionych, rozważyć można kilka możliwości. Być może był to czysty przypadek? Może zrządzenie Pańskie? A może to wróg działa, by zwieść tak wielu, jak to możliwe?
W Piśmie Świętym ludzie, którym Bóg powierzył dar prorokowania, byli Jego wiernymi wyznawcami. Nie byli bezgrzeszni, ale starali się żyć zgodnie z objawioną wolą Pańską. Mieli osobistą więź z Bogiem i dlatego On był w stanie posłużyć się nimi w szczególny sposób.
W tym tygodniu przyjrzymy się temu, jaką rolę spełniali.

NIEDZIELA — 4 stycznia


Patriarcha i prorok


Słowo prorok (hebr. nabi) w Biblii występuje po raz pierwszy w I Mojż. 20,7. W jakim kontekście zostało użyte? Czego możemy się nauczyć z kontekstu o tym, kim był prorok i jaką pełnił funkcję?

    

    

W pierwszych pięciu księgach Biblii słowo prorok oznacza tego, kto przyjmuje boskie objawienie. W czasach sędziów używane jest raczej hebrajskie słowo roeh = widzący (zob. I Sam. 9,9.11.18-19 Biblia Tysiąclecia/gdańska), po czym następuje powrót do starszego terminu.
Prorocy byli nie tylko rzecznikami Boga, ale czasami także pośrednikami między Nim i ludźmi. W 20. rozdziale I Księgi Mojżeszowej czytamy, że Abraham był pośrednikiem między Bogiem a Abimelechem — miał się modlić do Pana za Abimelecha.
Abraham jest wybitną postacią Starego Testamentu. Trzykrotnie w Piśmie Świętym został nazwany przyjacielem Boga (zob. II Kron. 20,7; Iz. 41,8; Jak. 2,23). Gdy miał 99 lat, Pan powiedział mu: „Rozmnożę więc ciebie nad miarę i wywiodę z ciebie narody, i królowie pochodzić będą od ciebie” (I Mojż. 17,6). Z ludzkiego punktu widzenia spełnienie tej obietnicy wydawało się niemożliwe. Ponieważ jednak Abraham wierzył Bogu wbrew temu, co podpowiadał mu zdrowy rozsądek, stał się „ojcem wszystkich wierzących” (Rzym. 4,11).
Zważywszy na to, że Abraham był gotów ofiarować nawet swego syna w odpowiedzi na Boże polecenie (zob. I Mojż. 22,1-18), wydaje się nieprawdopodobne, iż potrafił skłamać Abimelechowi w sprawie tożsamości swojej żony (zob. I Mojż. 20,2). Jednak tę sytuację można skwitować stwierdzeniem: Samo życie. „Jak w wodzie odbija się twarz, tak serce jest zwierciadłem człowieka” (Przyp. 27,19). Chwilowe przejawy starej natury w wierzącym człowieku, odstępstwa czcicieli Boga w minionych wiekach i nasze smutne zejścia ze ścieżki sprawiedliwości na manowce grzechu są aż nadto sugestywne, by wyjaśnić naganne zachowanie ojca wszystkich wierzących. Jakżeż ludzki był Abraham — miewał chwile wielkiej wiary i chwile haniebnej słabości. Czyż nie tak samo jest w życiu wszystkich naśladowców Boga Abrahama?

Co znaczy dla ciebie fakt, że pomimo błędów i braku wiary Abrahama Bóg potężnie działał w jego życiu? Jak możemy się nauczyć nie pozwalać, by nasze błędy powstrzymywały nas od kroczenia naprzód w wierze?

PONIEDZIAŁEK — 5 stycznia


Prorok exodusu


Pierwszą osobą w narodzie izraelskim nazwaną prorokiem był Mojżesz. Po jego śmierci czytamy: „Nie powstał już w Izraelu prorok taki jak Mojżesz, z którym by Pan obcował tak bezpośrednio” (V Mojż. 34,10). Abraham był ojcem narodu izraelskiego, ale Mojżesz był pierwszym prorokiem w dziejach Izraela — przykładem dla wszystkich proroków, którzy przyszli po nim.

Co poniższe wersety mówią o osobowości i charakterze Mojżesza? Zob. II Mojż. 4,10; 32,11-13.32; IV Mojż. 12,3; 20,10-12; Hebr. 11,24-26. Jak niektóre z jego cech pomagają nam zrozumieć, dlaczego Mojżesz nadawał się do roli proroka?

    


    

Dzięki wykształceniu w Egipcie, silnej wierze w Boga i osobistemu spotkaniu z Wszechmogącym przy płonącym krzewie (zob. 3. rozdział II Księgi Mojżeszowej) Mojżesz był dobrze przygotowany, by poprowadzić naród izraelski. Z Pisma Świętego dowiadujemy się, że ze względu na liczne upadki Izraelitów, którzy niedowierzali Bogu, Mojżesz raz po raz wstawiał się za nimi u Pana (zob. II Mojż. 32,11-13; IV Mojż. 14,13-19; 17,11-15), a jednocześnie wzywał Izraelitów do wierności.
Po wydarzeniach związanych z kultem złotego cielca pod górą Synaj (zob. 32. rozdział II Księgi Mojżeszowej) Mojżesz spędził czterdzieści dni z Bogiem na owej górze. Gdy zstąpił z niej, jego twarz promieniała (zob. II Mojż. 34,28-35). Jaśniejąca twarz Mojżesza odbijała chwałę Bożą (zob. II Kor. 3,7). Zważywszy na fakt, iż Mojżesz miał wyjątkowy przywilej oglądać chwałę Stwórcy, nic dziwnego, że z jego twarzy emanował blask, ale nie to było głównym powodem tego zjawiska. Bunt związany z kultem złotego cielca był skierowany nie tylko przeciwko Bogu, ale także przeciwko Mojżeszowi. Dowód jego łączności z Bogiem miał przywrócić mu miejsce właściwe przywódcy. Gdy Izraelici uświadomili sobie, gdzie był, jego rola przywódcy i pośrednika nie była więcej kwestionowana.
Każdy, kto został napełniony Duchem Świętym, w jakiś sposób będzie odzwierciedlał pełen chwały Boży charakter. Ci, którzy żyją blisko Pana, będą wywierali istotny wpływ na innych, nawet o tym nie wiedząc.

Kim są ci, którzy mają bliską więź z Panem? Jak objawia się ta więź w ich życiu? Jakie cechy charakteru przejawiają? Jak możesz się nauczyć żyć bliżej Zbawiciela? Co w twoim życiu powstrzymuje cię przed tym?

WTOREK — 6 stycznia


Prorocy w Izraelu


Przed śmiercią Mojżesz powiedział Izraelitom: „Proroka takiego jak ja jestem, wzbudzi ci Pan, Bóg twój, spośród ciebie, spośród twoich braci. Jego słuchać będziecie” (V Mojż. 18,15). Kontekst wypowiedzi wskazuje, że to proroctwo miało bezpośrednie odniesienie do proroczego kierownictwa w Izraelu w okresie po śmierci Mojżesza (zob. V Mojż. 18,1-22; 34,9-10; Oz. 12,11). W tej przepowiedni zostali uwzględnieni prorocy od Jozuego do Malachiasza.
Jednak tylko Chrystus w pełni realizuje warunki wskazane w proroctwie podanym przez Mojżesza (zob. Jan 1,21; 6,14; 7,40). Przyszedł On jako drugi Mojżesz nie po to, by wyzwolić swój lud z mocy ziemskich władców, ale z mocy grzechu.
Pisma proroków starotestamentowych, od Izajasza do Malachiasza, są dobrze znane. Ponadto byli też inni prorocy w dziejach Izraela. Samuel żył w okresie sędziów (zob. I Sam. 3,20). Gad i Natan kontynuowali jego dzieło (zob. II Sam. 12,1; 24,13). Po podziale królestwa w 931 r. p.n.e. działali prorocy: Achiasz (zob. I Król. 11,29), Eliasz (zob. I Król. 18,1) i Elizeusz (zob. II Król. 2,9-14), pełniąc służbę na rzecz ludu Bożego.
Prorocy wywodzili się z różnych grup społecznych. Jeremiasz i Ezechiel byli kapłanami; Izajasz i Sofoniasz pochodzili z królewskiego rodu; Daniel został premierem Babilonii, a potem Persji; Samuel był sędzią; Elizeusz — rolnikiem; Amos — pasterzem. Bez względu na pochodzenie wszyscy oni byli Bożymi posłańcami, przez których Pan starał się powstrzymać Izraelitów od pogrążania się w grzechu. Niektórzy prorocy pisali księgi (zob. I Kron. 29,29; II Kron. 9,29), inni nie (zob. I Król. 17,1; II Król. 2,15); jedni byli doradcami królów (zob. I Sam. 22,5), inni zwracali się do ludu (zob. Ezech. 3,17). Po czterech wiekach prorockiego milczenia pojawił się Jan Chrzciciel jako ostatni z proroków w czasach starego przymierza (zob. Mat. 3,1).
W Piśmie Świętym widzimy Pana przemawiającego do Jego ludu przez Jego sługi, proroków. Cała Biblia jest dziełem tychże proroków głoszących przesłania powierzone im przez Boga. Bez względu na różne pochodzenie społeczne, wykształcenie, usposobienie, wady charakteru (oczywiście z wyjątkiem Jezusa w tej kwestii) ludzie ci, z ciała i krwi jak my, byli sługami Pana głoszącymi Jego przesłania, które nadal są głoszone w niemal wszystkich krajach świata i będą głoszone do końca świata.

Z którym prorokiem najbardziej się utożsamiasz? Który prorok przemawia do ciebie najmocniej i dlaczego? Czego nauczyłeś się z jego życia i głoszonych przez niego przesłań? Jak stosujesz to, czego się nauczyłeś, i jak zmienia cię to na lepsze?

ŚRODA — 7 stycznia


Prorokinie w Izraelu


Pismo Święte wymienia wiele kobiet pełniących urząd prorocki. Kim były i co mówią poniższe wersety o roli, jaką odegrały w dziejach Izraela? Zob.
II Mojż. 15,20-21; Sędz. 4,4-10; II Król. 22,11-20.

    

    

Miriam, siostra Mojżesza, została nazwana prorokinią. Stanęła ona na czele grupy kobiet uczestniczących w wykonaniu pieśni Mojżesza (zob. II Mojż. 15,1.21). Mojżesz był wyznaczonym przywódcą narodu izraelskiego, ale jego przywództwo dotyczyło głównie mężczyzn uważanych za stojących na czele rodziny. Zadaniem Miriam było przypuszczalnie roztoczenie prorockiej opieki nad Izraelitkami. Miriam była o kilka lat starsza od Mojżesza (zob. II Mojż. 2,1-8), a według Józefa Flawiusza była żoną Chura, który wraz z Aaronem podtrzymywał ramiona Mojżesza podczas bitwy Izraelitów z Amalekitami (zob. Dawne dzieje Izraela, 3,2,4).
O tym, że Miriam była ważną osobą w Izraelu, świadczy fakt, iż wszyscy Izraelici czekali siedem dni, by Bóg oczyścił ją z trądu po nieszczęsnym incydencie, gdy niewłaściwie odniosła się ona do swego brata Mojżesza i jego żony (zob. IV Mojż. 12,1-15).
Debora (zob. 5. rozdział Księgi Sędziów) także musiała być niezwykłą osobą. W społeczeństwie zupełnie zdominowanym przez mężczyzn stała się polityczną i duchową przywódczynią, co nie było wówczas zjawiskiem zwyczajnym. Głęboko uduchowiona, całą chwałę za zwycięstwo nad Kanaanejczykami przypisała Bogu (zob. Sędz. 5,3-5.13), a nie sobie czy Barakowi.
Jako „matka w Izraelu” (Sędz. 5,7) czuwała nad ludem z matczyną troską, doradzając i pomagając w wymierzaniu sprawiedliwości.

Przeczytaj Sędz. 4,1-8. Co ten fragment Biblii mówi o szacunku, jakim cieszyła się Debora wśród Izraelitów?

    

  
 

Kolejną prorokinią w Izraelu była Chulda (zob. II Król. 22,14-20; II Kron. 34,20-28). Gdy Jozjasz zapytał ją o wolę Bożą, przepowiedziała sąd i nieszczęście dla Jerozolimy i jej mieszkańców, ale nie za dni owego króla. Jego oczy miały nie oglądać zła, gdyż ukorzył się przed Panem. Ciekawe jest to, że rady u Chuldy zasięgali Jeremiasz i Sofoniasz, którzy żyli w tym samym czasie.

CZWARTEK — 8 stycznia


Nowotestamentowi prorocy


Starotestamentowy okres prorocki zakończył się około czterystu lat przed narodzeniem Chrystusa. Od tego okresu do narodzin Jezusa powstało wiele żydowskich ksiąg, ale żadna nie została przyjęta jako natchniona.

Narodzenie Chrystusa było początkiem nowej ery, w której Bóg ponownie powołał niektórych wierzących jako swoich rzeczników. Kim byli ci nowotestamentowi prorocy i czym różnili się od apostołów? Zob. Łuk. 1,67; Jan 1,6-7; Dz. 11,27-28; 13,1; Obj. 1,1-3.


W grece Nowego Testamentu słowo apostoł oznacza ambasadora, posłańca, delegata. Józef Flawiusz używał tego słowa, mówiąc o ambasadorach, których Żydzi wysyłali jako swoich przedstawicieli do Rzymu.
W Nowym Testamencie słowo apostoł zawiera pojęcie misji i reprezentacji. Termin ten występuje w kontekście wyboru i wysłania przez Jezusa Jego uczniów z ewangeliczną misją (zob. Mat. 10,2-6). Apostołami byli ci, którzy otrzymali szczególny autorytet od zmartwychwstałego Pana. Byli oni świadkami Jego śmierci i zmartwychwstania, a zatem wydarzeń, jakich nie widzieli prorocy przed nimi. Niektórzy z apostołów, tacy jak Jan i Paweł, byli także prorokami, ale nie wszyscy apostołowie byli prorokami. Według Ef. 2,20 apostołowie i prorocy dokonali zasadniczej interpretacji tego, czego Bóg dokonał w Chrystusie dla ludzkości.

Przeczytaj Mat. 11,11. Dlaczego Jan Chrzciciel był większy od wszystkich starotestamentowych proroków? Co Jezus miał na myśli, mówiąc: „Najmniejszy w Królestwie Niebios większy jest niż on”?


Jan Chrzciciel był największym prorokiem w tym sensie, że miał przywilej bezpośrednio obwieszczać przyjście Chrystusa, o którym wszyscy prorocy składali świadectwo (zob. Łuk. 24,27; Jan 5,39.46). Jak Abraham, wszyscy starotestamentowi prorocy wyglądali dnia przyjścia Mesjasza (zob. I Piotra 1,10-11), ale Jan Chrzciciel ujrzał Go w rzeczywistości. Tak więc, w pewnym sensie, proroczy urząd w czasach starotestamentowych znalazł swój najpełniejszy wyraz właśnie w Janie Chrzcicielu. Jednocześnie Jan Chrzciciel stanął tylko na progu królestwa łaski, zaglądając do wnętrza, podczas gdy każdy naśladowca Jezusa może spojrzeć wstecz i radować się spełnieniem w Chrystusie wszystkich mesjanistycznych proroctw.

Zastanów się nad niektórymi starotestamentowymi proroctwami, które wskazują na Jezusa jako Mesjasza. Jak mogą one wzmacniać naszą wiarę?

PIĄTEK — 9 stycznia

DO DALSZEGO STUDIUM:

Rozdziały Próba wiary i Mojżesz, w: Ellen G. White, Patriarchowie i prorocy, wyd. V, s. 107-114.178-188.


„Podczas swego pobytu w Egipcie Abraham dał dowód, że nie jest wolny od ludzkich słabości i niedoskonałości. Ukrywając fakt, że Sara jest jego żoną, okazał brak zaufania w Bożą opiekę, brak tej wzniosłej wiary i odwagi, które tak często i w godny podziwu sposób okazywał” (Ellen G. White, Patriarchowie i prorocy, wyd. V, s. 94).


„Mojżesz został pouczony o tym, jaka nagroda zostanie ostatecznie dana pokornym i posłusznym sługom Bożym, a ziemskie korzyści wydały mu się przy niej niczym. Wspaniały pałac faraona i monarszy tron miały być pokusą dla Mojżesza, ale on wiedział, że grzeszne przyjemności sprawiają, iż ludzie zapominają o Bogu. Patrzył ku wspanialszemu przybytkowi i zaszczytom większym niż królewska korona, jakie zostaną dane świętym Najwyższego w królestwie nieskażonym przez grzech. Przez wiarę ujrzał niezwiędły wieniec, jaki Król niebios włoży na skroń zwycięzcy” (Ellen G. White, Conflict and Courage, s. 81).


„Chwała odbijająca się na obliczu Mojżesza ilustruje błogosławieństwa, które będą udziałem ludzi zachowujących Boże przykazania za pośrednictwem Chrystusa. Świadczy o tym, że im bliższa jest nasza łączność z Panem i dokładniejsze poznanie Jego wymagań, tym pełniej zostaniemy przemienieni na podobieństwo Boże i tym łatwiej staniemy się uczestnikami boskiej natury” (Ellen G. White, Patriarchowie i prorocy, wyd. V, s. 241).

PYTANIA DO DYSKUSJI


1.    Omów przedstawione w Biblii pewne wady charakteru występujące u apostołów i proroków. W jakim sensie mogą one być dla ciebie źródłem nadziei? Jakie dobre cechy posiadali ci ludzie i jaką daje ci to nadzieję i obietnicę?


2.    Jak podejść do samozwańczych proroków, którzy głoszą przeróżne przepowiednie, w tym także takie, o których donosi brukowa prasa żądna sensacji? Jakiego rodzaju są to ludzie i jaki charakter mają ich proroctwa? Czego możemy się nauczyć z różnicy istniejącej między nimi a prawdziwymi prorokami?


3.    W jaki sposób jako Kościół możemy spełniać rolę, jaką odgrywali prorocy? W jaki sposób jesteśmy do tego powołani? Jak możemy lepiej pełnić tę rolę?

 


webmaster | kontakt | mapa strony | copyright © 2002-2014 by maranatha.pl