Lekcja 5 — 30 stycznia

OWOCEM DUCHA JEST CIERPLIWOŚĆ

STUDIUM BIEŻĄCEGO TYGODNIA: Rdz 6,3; Wj 34,6; Mk 4,26-29; Rz 15,5; Ef
4,1-2; Jk 1,2-4.

TEKST PAMIĘCIOWY: „Cierpliwości wam potrzeba, abyście wolę Bożą
czyniąc, odnieśli obietnicę” (Hbr 10,36 Biblia gdańska).

W języku greckim dwoma słowami określa się cierpliwość, która jest kolejnym
elementem owocu Ducha Świętego. Pierwsze słowo to hypomone, które
oznacza także wytrzymałość, wytrwałość i hart ducha w trudnych okolicznościach.
Drugie słowo to makrothymia. Określa ono przeciwstawną postawę do niecierpliwości
i łatwego popadania we frustrację. Zazwyczaj oznacza znoszenie
przeciwności i zachowywanie niezłomnej postawy wobec wrogości. Słowo to jest
najczęściej stosowane w kontekście cierpliwości wobec ludzi.

Osobę cierpliwą charakteryzuje łagodność, grzeczność i stałość w każdych
okolicznościach. Prawdziwą próbą cierpliwości nie jest czekanie, ale to, jak człowiek
zachowuje się, czekając. „Wytrwałość zaś niech prowadzi do dzieła doskonałego,
abyście byli doskonali i nienaganni, nie mający żadnych braków” (Jk 1,4).
Osiągnięcie tego wymaga praktyki, łaski Bożej oraz gotowości odrzucenia
egoizmu i podporządkowania się wpływowi Ducha Świętego. Jednak dobrą wiadomością
jest to, że jeśli nauczymy się cierpliwości, wówczas będziemy gotowi
otrzymać także wiele innych błogosławieństw Pana.

Cierpliwość jest cechą Boga NIEDZIELA — 24 stycznia
(zob. Wj 34,6)

„Przeszedł Pan przed jego oczyma i wołał: Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny
i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność” (Wj 34,6 Biblia Tysiąclecia).
Jedną z wielu historii biblijnych ilustrujących Bożą cierpliwość jest historia
działań Pana wobec mieszkańców starożytnej Niniwy. Prorok Jonasz wyraził uznanie
dla cierpliwości Jahwe: „Ach, Panie! Czy nie to miałem na myśli, gdy jeszcze
byłem w mojej ojczyźnie? Dlatego pierwszym razem uciekałem do Tarszyszu;
wiedziałem bowiem, że Ty jesteś Bogiem łaskawym i miłosiernym, cierpliwym
i pełnym łaski, który żałuje nieszczęścia” (Jon 4,2).

Zwróć uwagę na inne cechy, z którymi wiąże się cierpliwość w Wj 34,6.
Boża łaska, litość, miłosierdzie, dobroć i wierność chronią i podtrzymują przy
życiu nawet najbardziej zatwardziałych grzeszników, dając im jak najwięcej czasu
i okazji do nawrócenia. Gdyby Pan wyciągał konsekwencje wobec ludzi tak szybko,
jak oni czynią to wobec bliźnich, byłoby już po nas.

Dlaczego Bóg jest cierpliwy wobec grzeszników? Zob. 2 P 3,8-9. Czy do?
strzegłeś realność tego stwierdzenia przejawiającą się wobec ciebie lub wo?
bec innych?
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Gdyby ktoś zapytał cię, jak wyobrażasz sobie Boga, w jaki sposób opisał?
byś Go? To jest istotne, gdyż sposób, w jaki chrześcijanin postrzega Pana,
decyduje o jego światopoglądzie i podejściu do bliźnich. Jeśli postrzegamy
Boga jako gniewnego i skorego do karania, to jak wpłynie to na nasz stosu?
nek do innych w zborze i w domu?

Jak możemy się nauczyć tego, do czego Pan wzywa nas w Rz 15,5?
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Potrzeba cierpliwości PONIEDZIAŁEK — 25 stycznia
(zob. Ef 4,1-2)

Przeczytaj Ef 4,1-2. Przyjrzyj się cechom, które Paweł zaleca ludziom ma?
jącym postępować tak, jak przystoi na chrześcijańskie powołanie. Wśród tych
cech jest cierpliwość. W jaki sposób cierpliwość łączy się z innymi wymie?
nionymi cechami? Jak cechy te uzupełniają się nawzajem?

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Kościół jest mieszanką ludzi o różnym pochodzeniu i różnych korzeniach
kulturowych. Ponadto ludzie ci znajdują się także na różnych poziomach duchowej
dojrzałości. Cierpliwość jest konieczna, by trwać razem pomimo tak licznych
różnic. Dojrzalsi chrześcijanie mogą przeżywać pokusę okazywania niecierpliwości
wobec tych mniej dojrzałych. Pomimo faktu, iż lata upłynęły, zanim ci
dojrzali osiągnęli obecny poziom wiedzy, nierzadko nie chcą dać takiej samej
ilości czasu innym, by zdobyli tę samą wiedzę i zrozumienie.

Co Paweł radzi nam w kwestii postępowania wobec tych, którzy mogą być
słabi w wierze? Zob. Rz 14,1; 15,1.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Cierpliwość w zborze to jedno. A co z cierpliwością w domu? Co wywołuje
naszą niecierpliwość wobec innych członków rodziny? Jak długo powinniśmy się
modlić za bliskich, którzy nie podzielają naszej wiary? Czy znasz kogoś, kto przez
wiele lat modlił się za ukochaną osobę, zanim oddała ona swoje serce Zbawicie?
lowi? Jakie znasz praktyczne sposoby na rozwijanie cierpliwości wobec naszych
bliskich? Dlaczego również w tej kwestii istotne jest odrzucenie egoizmu?
Jeśli będziemy potrafili okazywać cierpliwość w rodzinie wobec tych, z którymi
przebywamy na co dzień, to prawdopodobnie będziemy cierpliwi także
wobec innych.

Pomyśl o tym, jak Pan był cierpliwy wobec ciebie. Czy pamięć o tym poma-
ga ci w zachowywaniu cierpliwości wobec innych? Gdyby Bóg traktował cię
tak, jak ty traktujesz innych, jaki byłby twój los?

Cierpliwość w głoszeniu ewangelii WTOREK — 26 stycznia
(zob. 2 Tm 4,2)

Głoszenie i nauczanie ewangelii jest jedną z najtrudniejszych dziedzin.
Tutaj próbie poddawana jest cierpliwość. Większość z nas okazuje zbyt wiele
niecierpliwości wobec ludzi, którzy nie znają prawdy i nie dbają o to, by ją poznać.
Jednak w świecie pełnym fałszywych nauk i uprzedzeń wobec prawdy
musimy być cierpliwi, starając się prowadzić ludzi do Chrystusa. Łatwo jest pokręcić
głową i powiedzieć: Dlaczego oni tego nie rozumieją? Przecież prawda jest
taka prosta.

Prawda zawsze jest prosta dla kogoś, kto nie patrzy na nią przez okulary
porysowane przez fałszywe nauki, tradycję, powiązania rodzinne itd. Musimy być
cierpliwi, starając się otwierać ludziom umysły i usuwać uprzedzenia oraz błędne
nauki, które przywiązują ich do kłamstw i tradycji.

Przeczytaj Mk 4,26-29. Jakie praktyczne lekcje cierpliwości w sferze
ewangelizacji zawiera ta przypowieść?
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Przywykliśmy myśleć, że gdy ktoś studiuje jakąś biblijną prawdę i nie przyjmuje
jej od razu, to znaczy, że ją odrzuca. Jednak niekoniecznie tak jest. Fakty
pokazują, iż nawrócenie może być długim i skomplikowanym procesem, trwającym
czasami wiele lat. Choć wielu z nas z niecierpliwością oczekuje na wyniki
swej pracy, nie zawsze pojawiają się one w krótkim czasie. Ważne jest, byśmy
w swej gorliwości nie stali się przeszkodą dla ludzi, to znaczy, byśmy nie naciskali
na nich zbyt mocno, powodując ich wycofywanie się. Co ważniejsze, nigdy
nie wolno nam potępiać ani osądzać nikogo, kto w określony sposób i w określonym
czasie nie przyjmuje prawd, które my kochamy i cenimy. Nasza praca
na rzecz danej osoby może być ważnym etapem w procesie, który przyniesie
owoc po latach. Nie musimy tego wiedzieć. Jednak najważniejsze jest, by nie
zepsuć tego potępianiem czy osądzaniem.

Jaką istotną informację zawiera 1 Sm 16,7, o której zawsze powinniśmy
pamiętać w tym kontekście (i we wszystkich innych kontekstach również)?

Cierpliwość ma swoje granice ŚRODA — 27 stycznia
(zob. Rdz 6,3)

Nie ma większej cierpliwości niż ta, którą Bóg okazuje wobec ludzkości.
Jednak musimy zrozumieć, że nawet cierpliwość Pana ma granice.
Boża cierpliwość trwała 120 lat w czasach Noego, gdy „budowano arkę” (1 P
3,20). Jednak przyszedł czas, gdy upór ludzi wyczerpał zasoby Pańskiej cierpliwości,
i Bóg zniszczył ziemię przez potop.

Przeczytaj Rdz 6,3. Jaka ważna zasada zawarta jest w tym wersecie?
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

W przypadku Sodomy i Gomory, wędrówki Izraelitów po pustyni oraz nie-
woli babilońskiej, jakie postawy ze strony ludzi ściągnęły na nich konsekwen-
cje, które zmuszeni byli ponieść? Zob. Pwt 31,27; Ps 95,8; Jr 17,23.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Niektórzy mogliby stwierdzić, że skoro Bóg tracił cierpliwość, to my też
mamy do tego prawo. Jednak gdy przyjrzymy się historii Pańskiej cierpliwości,
staje się jasne, że Jego cierpliwość trwała nie przez dzień, tydzień czy rok. Nieraz
mijały pokolenia, zanim cierpliwość Zbawiciela się wyczerpała, a zatem nie ma
usprawiedliwienia dla naszej niecierpliwości.

Czy istnieje jakaś granica naszej cierpliwości, po przekroczeniu której możemy
legalnie okazywać niecierpliwość, gdy mamy do czynienia z ludźmi
w trudnych sytuacjach? To zależy, co ma oznaczać ta granica. Możemy dojść
do wniosku, że mamy dość jakiejś sytuacji i trzeba to skończyć. Jednak to nie to
samo, co osądzanie, złośliwość czy okrucieństwo. Być może trzeba podjąć jakieś
działania, ale nigdy nie mogą one być niezgodne z zasadami uprzejmości, miłości
i troski o bliźnich.

Pomyśl o sytuacjach, w których twoja cierpliwość skończyła się w sposób
uzasadniony i nieuzasadniony. Czym różnią się jedne od drugich? Czego na-
uczyłeś się z tych sytuacji? Gdybyś miał znowu się w nich znaleźć, co zrobił?
byś inaczej?

Jak rozwijać cierpliwość? CZWARTEK — 28 stycznia
(Zob. Jk 1,2-4)

„Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby
przechodzicie, wiedząc, że doświadczenie wiary waszej sprawia wytrwałość,
wytrwałość zaś niech prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli doskona-
li i nienaganni, nie mający żadnych braków” (Jk 1,2-4). Jakie jest twoje oso-
biste doświadczenie związane z rzeczywistością opisaną w tych wersetach?
Czy z różnych trudnych doświadczeń życiowych nauczyłeś się czegoś, co po?
mogło ci stać się lepszym człowiekiem, pełniej odzwierciedlającym charakter
Jezusa?
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Greckie słowo peirasmos, przełożone jako próba, czasami tłumaczone jest
jako pokusa. Peirasmos w szerszym znaczeniu dotyczy poddawania próbie czy
testowania. Diabeł stara się nas skusić do złego. Próby i doświadczenia, na które
Pan pozwala w naszym życiu, służą rozwijaniu charakteru.

„Życiowe próby są Bożymi narzędziami służącymi usuwaniu zanieczyszczeń
i zniekształceń naszego charakteru. Obróbka, której dokonują, jest bolesnym
procesem. Niełatwo jest poddać się kształtowaniu. Jednak każdy kamień musi
być obrobiony, zanim zostanie użyty w niebiańskiej świątyni. Pan nie podejmowałby
takich precyzyjnych i złożonych działań, mając do czynienia z bezużytecznym
materiałem. Jedynie cenne kamienie są szlifowane tak, by pasowały
do pałacu” (Ellen G. White, Thoughts From the Mount of Blessing, s. 10).
Nie znaczy to jednak, że każda trudność, jaka nas spotyka, jest wynikiem
działania Bożej opatrzności. Nierzadko przez nieposłuszeństwo sami ściągamy
na siebie cierpienie. Bywa też, że trudności i cierpienia są jedynie wynikiem
życia w upadłym grzesznym świecie, w którym istnieje nienawidzący nas wróg
(zob. 1 P 5,8). To oznacza, że dzięki całkowitemu podporządkowaniu się Panu,
trzymaniu się Go w wierze i posłuszeństwie bez względu na to, przez co przechodzimy,
możemy stawać się lepsi i czystsi, jeśli tylko pozwolimy Mu działać
w nas. Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo. Życie bywa trudne, ale mamy wspaniałą
obietnicę: „Jestem też pewny, że Ten, kto rozpoczął w was dobre dzieło,
doprowadzi je do końca, aż do dnia Chrystusa Jezusa” (Flp 1,6 Biblia ekumeniczna).

PIĄTEK — 29 stycznia

DO DALSZEGO STUDIUM: „W swoich działaniach wobec ludzkości Bóg długo
znosi grzeszników. Posługuje się wyznaczonymi środkami, by wzywać ludzi
do posłuszeństwa, i oferuje im przebaczenie, jeśli tyko okażą skruchę. Jednak
ponieważ Pan jest cierpliwy, wielu nadużywa Jego miłosierdzia. »Ponieważ wyroku
skazującego za zły czyn nie wykonuje się szybko, przeto wzrasta u synów
ludzkich chęć pełnienia złego« (Koh 8,12). Cierpliwość i dobroć Boga, które
powinny zmiękczyć i podporządkować serce człowieka, mają zupełnie inny wpływ
na obojętnych i grzesznych. Prowadzą ich do odrzucenia ograniczeń i umacniają
w uporze. Sądzą oni, że Pan, który tak długo ich znosił, nie zważa na ich
niegodziwość. Gdyby kara za popełniane zło była wymierzana natychmiast, występki
przeciwko Bogu nie byłyby popełniane tak często. Ale choć kara zostaje
odroczona, jest jednak pewna. Nawet cierpliwość Pana ma granice. Gdy Jego
cierpliwość zostanie przekroczona, wówczas z pewnością wymierzy On karę.
Możemy być pewni, że sprawę zuchwałego grzesznika Bóg doprowadzi do końca”
(Ellen G. White, w: The Seventh-day Adventist Bible Commentary, t. III, s.
1166).

PYTANIA DO DYSKUSJI

1. Fakt, iż Zbawiciel jest cierpliwy, nie jest jednoznaczny z twierdzeniem,
iż jest On tolerancyjny. Jaka jest różnica między cierpliwością a tolerancją
i dlaczego łatwo jest je pomylić?

2. Jak życie Jezusa objawia to, czym jest cierpliwość? Jakie wielkie przykłady
cierpliwości dał Mistrz? Jakie dał przykłady sytuacji (jeśli takie dał),
w których cierpliwość powinna się skończyć?

3. Zastanów się nad kwestią życiowych prób i ich wpływu na charakter
człowieka. Owszem, trudności nierzadko kształtują nasz charakter i zmieniają
go na lepsze. Jednak z drugiej strony, co począć, gdy trudności
rozgoryczają ludzi, odwracają od Boga, prowadzą ich do cynizmu
i zwątpienia? Czy znasz kogoś, kogo spotkało coś takiego? Jeśli tak, to
czego nauczyłeś się z tego doświadczenia?

4. Poza trudnościami i życiowymi próbami, jakie inne sposoby wykorzystuje
Pan, by uczyć nas cierpliwości? W jaki sposób nauczyłeś się (lub
nadal się uczysz) lekcji cierpliwości?

5. Czy powinieneś kogoś przeprosić za swój brak cierpliwości? Dlaczego
nie miałbyś się ukorzyć i postąpić tak, jak powinieneś? Czy to nie jest to,
o co chodzi w chrześcijaństwie?