maranatha.jpg
Start Szkoła Sobotnia Owoc Ducha Owocem Ducha jest uprzejmość
Owocem Ducha jest uprzejmość Drukuj Email
piątek, 29 stycznia 2010 15:57

Lekcja 6 — 6 lutego


OWOCEM DUCHA JEST UPRZEJMOŚĆ


STUDIUM BIEŻĄCEGO TYGODNIA: 2 Sm 9,1-13; Prz 15,1-5; 25,11-15; Mt 5,43-48; Łk 6,35.38; Ef 4,32; Kol 3,12-14.

TEKST PAMIĘCIOWY: „Przyobleczcie się jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość” (Kol 3,12).





Gdy Paweł opisywał, jaka jest miłość, pierwsze, co przyszło mu na myśl, to cierpliwość: „Miłość jest cierpliwa” (1 Kor 13,4). Zaraz potem napisał o dobrotliwości, czyli uprzejmości, wykazując, iż miłość i uprzejmość są ze sobą powiązane, a bez uprzejmości nie sposób postępować zgodnie z miłością!
Jak już się przekonaliśmy wcześniej, cierpliwość jest jednoznaczna z miłością znoszącą przeciwności. Natomiast uprzejmość to bardziej aktywny wyraz miłości. Często cierpliwość okazujemy, nic nie czyniąc, natomiast uprzejmość jest okazywana przez to, co mówimy i — co ważniejsze — co robimy, a także — co najważniejsze — przez to, dlaczego to mówimy i robimy.
Uprzejmość nie przekracza możliwości żadnego człowieka, ale wymaga poświęcenia czasu i energii. Uprzejmość przejawia się na wiele sposobów. Podobnie jak jej siostrzana cecha — miłość — uprzejmość ma ogromną moc. Jest sama w sobie świadectwem tego, jaki jest nasz Bóg.

 
NIEDZIELA — 31 stycznia
Wzorzec uprzejmości  (zob. Mt 5,43-48)


Jezus w kazaniu na górze wyraźnie zilustrował uprzejmość i dobroć Boga. Przeczytaj Mt 5,43-48 i odpowiedz na następujące pytania:
1. Do praktykowania jakiego wzniosłego standardu wzywa nas Pan?


2. Jak uzasadnia to powołanie?


3. Zwróć uwagę, że w Mt 5,48 Chrystus używa wyrazu doskonały. Jakie znaczenie ma to słowo w tym kontekście i jak użycie tego słowa pomaga nam zrozumieć, co to znaczy być tak doskonałym jak nasz niebiański Ojciec?


Boże dary łaski są właśnie tym, czym są — darami łaski. Nie są zasłużone ani zapracowane przez kogokolwiek z ludzi, którzy dobrowolnie zgrzeszyli przeciwko Panu, ignorując i lekceważąc Go. W tym sensie największy grzesznik jest w takiej samej sytuacji jak najświętszy święty — obaj nie zasługują na dobroć, którą Bóg okazuje wszystkim.
W tych wersetach Jezus wzywa nas, byśmy byli tak doskonali, jak Bóg jest doskonały. Jak to możliwe? Jest to możliwe, gdy kochamy naszych nieprzyjaciół, modlimy się za tych, którzy nas źle traktują, jesteśmy życzliwi wobec tych, którzy nie są uprzejmi dla nas. W taki właśnie sposób Chrystus definiuje doskonałość. Spróbuj sobie wyobrazić, jaki byłby nasz Kościół i jakie byłyby nasze rodziny, gdybyśmy w wystarczającym stopniu odrzucili egoizm, by tak żyć! Mielibyśmy moc i świadectwo, przeciwko którym bramy piekielne nie mogłyby nic zdziałać. Co nas przed tym powstrzymuje? Nic prócz grzesznego i mściwego serca, które najczęściej prowadzi nas do zachowania godnego grzeszników.

Jakie bolesne i głębokie zmiany musisz poczynić, aby postępować zgodnie ze słowami Chrystusa zawartymi w analizowanych wersetach?

 
PONIEDZIAŁEK — 1 lutego
Uprzejmość wobec „zdechłego psa”


Przeczytaj 2 Sm 9,1-13. Jak Dawid okazał wspaniałomyślność? Jak dzięki temu objawił charakter Boga?

    

    

„Wskutek doniesień wrogów Dawida Mefiboszet był do niego bardzo uprzedzony, uważając go za uzurpatora, ale łaskawe i grzeczne przyjęcie go przez monarchę i jego szczera, stała uprzejmość zjednały serce młodzieńca. Przylgnął mocno do Dawida i czuł, tak jak jego ojciec Jonatan, zgodność celów jego i króla, którego wybrał Bóg” (Ellen G. White, Patriarchowie i prorocy, wyd. V, Warszawa 2006, s. 535).
Dobroć Dawida wobec potomków Saula świadczy, że starał się on postępować zgodnie z wzorcem Pana. Uznał, że jemu jako grzesznikowi Pan okazał niezasłużone miłosierdzie i życzliwość, a zatem powinien objawiać taką samą uprzejmość bliźnim.

Zanim przejdziemy do Bożej uprzejmości dla innych, co musimy najpierw uznać? Zob. Łk 7,47. Jaka ważna zasada jest zawarta w tym wersecie i jaką rolę odgrywa ona w zrozumieniu znaczenia naszej uprzejmości wobec innych?

    

    

Zastanów się przez chwilę nad dobrocią i uprzejmością Pana wobec ciebie. Czy zasługujesz na nie? Czy ta dobroć i uprzejmość należą ci się? Czy twoje myśli, czyny i słowa są tak samo niesamolubne, święte, pełne miłości i akceptacji, iż możesz stwierdzić, że Bóg czyni dla ciebie tylko to, co ty robisz dla innych? Zapewne twoja odpowiedź jest przecząca. I tu jest problem. Gdy uświadamiamy sobie, jak wiele Zbawiciel nam przebaczył, jak bardzo nas kocha pomimo wszystkiego, co zrobiliśmy, wtedy rozumiemy, co to znaczy być uprzejmym i miłującym dla tych, którzy na to nie zasługują. Jakżeż ważne jest, byśmy zawsze pamiętali o ofierze Chrystusa i o tym, co oznacza ona dla każdego z nas z osobna!

Co Bóg ci przebaczył w minionych latach? Jak ta świadomość powinna pomóc ci traktować uprzejmie tych, którzy cię skrzywdzili?

 
WTOREK — 2 lutego
Uprzejme słowa (zob. Ef 4,32)


Ef 4,32 zaczyna się słowami: „Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi...”. Zauważ, że te słowa doskonale pasują do tego, o czym mówiliśmy we wczorajszej części lekcji, dotyczącej traktowania bliźnich tak, jak traktuje nas Bóg!
Uprzejmość ma cechować chrześcijanina w każdej chwili. Jednak istnieją przynajmniej trzy szczególne rodzaje sytuacji wymagających od nas nadzwyczajnej uprzejmości.
Po pierwsze, mamy okazywać uprzejmość duchowym niemowlętom. „Byliśmy pośród was łagodni jak żywicielka, otaczająca troskliwą opieką swoje dzieci” (1 Tes 2,7).
Po drugie, mamy okazywać uprzejmość i wsparcie słabszym. „My, którzy jesteśmy mocni, winniśmy wziąć na siebie ułomności słabych, a nie mieć upodobania w sobie samych” (Rz 15,1).
Po trzecie, mamy służyć jako opiekunowie tym, którzy chorują duchowo (zob. 2 Tm 2,24-25).


Pewien biznesmen powiedział kiedyś: „Nie mogę się doczekać, kiedy wrócę do domu wieczorem. Zmęczyło mnie bycie uprzejmym przez cały dzień!”. Jakaż smutna postawa życiowa!
Uprzejmość jest najtrudniejsza w rodzinie. Jednym z najważniejszych sposobów, w jaki możemy okazywać uprzejmość — zwłaszcza w rodzinie — jest sposób, w jaki ze sobą rozmawiamy. Atmosfera domu w znacznym stopniu zależy od wypowiadanych słów. Tak wiele problemów, urazów, napięć i otwartych konfliktów można byłoby uniknąć, gdybyśmy ostrożniej dobierali słowa i sposób ich wypowiadania. Nierzadko moglibyśmy powiedzieć coś, nie obrażając innych, jednak sposób, w jaki to mówimy, jest krzywdzący. Ważne jest, jak wypowiadamy słowa. Ludzka mowa to coś więcej niż znaczenie przypisane do słów. Liczy się także ton, wyraz twarzy, gesty, napięcie. Wszystko to wyraża myśli, emocje i postawy.

Przeczytaj Prz 15,1-5; 25,11-15. Jakie istotne zasady dotyczące tego, co mówimy i jak mówimy, są ukazane w tych wersetach? Czytając je, zadaj sobie pytanie, w jaki sposób posługujesz się słowami, zwracając się do innych. Jak możesz być bardziej uprzejmy w werbalnej komunikacji?


 
ŚRODA — 3 lutego
Uprzejmość odwzajemniona (zob. Łk 6,38)


„Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, potrzęsioną i przepełnioną dadzą w zanadrze wasze; albowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą, i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą” (Łk 6,38). Jak rozumiesz wypowiedź Jezusa? O jakiej życiowej zasadzie mówił?

    


    

    

Nierzadko to, jak traktujemy innych, odbija się właśnie na nas. Gdy jesteśmy uprzejmi, znacznie bardziej prawdopodobne jest to, że i inni będą uprzejmi dla nas. I odwrotnie, gdy jesteśmy podli, wówczas zapewne spotkamy się z podłością ze strony innych.
Oczywiście nie zawsze tak jest (wystarczy przytoczyć przykład Jezusa i tego, jak został potraktowany). Jednak nie to jest najważniejsze. Jako chrześcijanie mamy być zawsze uprzejmi, nawet jeśli nie możemy liczyć na wzajemność. Jak czytaliśmy, uprzejmość wobec tych, którzy nie odpłacają nam tym samym, jest oznaką prawdziwego wyznawcy Pana. Jednak zazwyczaj to, jak traktujemy innych, wpływa na sposób, w jaki oni traktują nas. „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie! Albowiem to jest [istota] Prawa i Proroków” (Mt 7,12 Biblia Tysiąclecia).

Przeczytaj Łk 6,35. Jak ten werset wiąże się z tematem, który rozważamy w bieżącym tygodniu?

    


    

Zwykle łatwo jest być uprzejmym dla kogoś, kto może się nam do czegoś przydać. Na taką uprzejmość potrafią się zdobyć niemal wszyscy. Trudniej być uprzejmym, gdy wiele nas to kosztuje i jednocześnie nie możemy się spodziewać niczego w zamian. Takie sytuacje są prawdziwą próbą uprzejmości.

Przyjrzyj się sobie. Czy twoja uprzejmość jest motywowana niesamolubną i ofiarną miłością, czy też pragnieniem, by inni widzieli w tobie ideał? Jeśli tym drugim, to jak możesz to zmienić?

 
CZWARTEK — 4 lutego
Przyobleczcie się w uprzejmość (zob. Kol 3,12-14)


Przeczytaj Kol 3,12-14 i napisz te wersety własnymi słowami. W jaki sposób podkreślono w nich istotę tego, co to znaczy być naśladowcą Chrystusa (zwróć uwagę na użycie słowa doskonałość)? Pomyśl, jak wymowne byłoby nasze świadectwo wobec świata, gdybyśmy stosowali te słowa w praktyce.

    


    

    

Alexander Maclaren, londyński kaznodzieja z końca XIX wieku, napisał: „Łagodność jest największą siłą w świecie. Wyprawcie do walki z górą lodową na dalekiej północy wszystkie młoty parowe świata i niech skruszą ją, nadtapiając odrobinę dzięki ciepłu generowanemu uderzeniami, a nadal będzie to lód, tyle że w mniejszych kawałkach. Ale popchnijcie tę górę delikatnie na południe, a promienie słoneczne rozpuszczą ją w wodach oceanu. Uprzejmość zwycięża”.
Jako adwentyści mamy bardzo mocne biblijne dowody popierające nasze stanowisko (a jeśli ich nie mamy, to po co owe poglądy wyznajemy?). Oczywiście jest to ważne. Ale potrzebujemy także czegoś więcej niż tylko poprawnych nauk, nieprawdaż?
„Jeśli ukorzymy się przed Bogiem i będziemy uprzejmi, grzeczni, wrażliwi i litościwi, setka ludzi nawróci się tam, gdzie teraz nawraca się jedna osoba” (Ellen G. White, Testimonies for the Church, t. IX, s. 189).

Gdy nauczamy biblijnych zasad wiary naszego Kościoła, mówimy o sobocie, stanie umarłych, pochodzeniu grzechu i innych precyzyjnie zdefiniowanych zasadach. Ale czy tak samo starannie podkreślamy znaczenie uprzejmości i pozostałych elementów owocu Ducha oraz kazanie na górze i przesłanie 1 Kor 13,1-13? Wiedza, iż sobota jest siódmym dniem tygodnia, a zmarli śpią w nieświadomości aż do zmartwychwstania albo że sprawiedliwość Chrystusa okrywa nas teraz i na sądzie ostatecznym, jest ważna. Jednak sama wiedza to jeszcze nie jest znajomość prawdy, która jest w Jezusie (zob. J 14,6), gdyż prawda ma nas wyzwolić (zob. J 8,32), czyli zmienić, upodabniając nas do Pana. Zatem można zapytać, czy rzeczywiście mamy prawdę, jeśli Prawda, Jezus, nie ma nas?

 
PIĄTEK — 5 lutego

DO DALSZEGO STUDIUM:

„Z każdego chrześcijańskiego domu powinna promieniować święta światłość. Miłość należy okazywać w czynie. Powinna ona uwidoczniać się w całym domowym obcowaniu, w dbałej uprzejmości, szlachetnej i niesamolubnej grzeczności. Są domy, gdzie stosuje się te zasady — domy, gdzie czci się Boga i gdzie panuje najprawdziwsza miłość. Z takich domów wstępują do Boga ranne i wieczorne modły jak wonne kadzidło, a Jego łaska i błogosławieństwa zstępują na proszących jak ranna rosa. (...).


Wielu uważa okazywanie uczuć za słabość i zachowują rezerwę, która odpycha partnera i hamuje wszelką serdeczność. Gdy się tłumi szlachetne porywy, one zamierają, a serce pustoszeje i staje się inne. Mamy wystrzegać się tego błędu. Miłość nie może istnieć długo bez objawiania się. Niech serce twego współtowarzysza lub współtowarzyszki nie ziębnie z braku uprzejmości i serdeczności” (Ellen G. White, Chrześcijański dom, wyd. III, Warszawa 1990, s. 21-22.65).

PYTANIA DO DYSKUSJI


1.    Podzielcie się swoimi odpowiedziami na ostatnie pytanie czwartkowej części lekcji: Czy rzeczywiście mamy prawdę, jeśli Prawda, Jezus, nie ma nas? Co wynika z waszych odpowiedzi?


2.    Miłość nie może istnieć długo bez objawiania się. Co to znaczy i dlaczego zasada ta jest ważna dla nas jako Kościoła?


3.    Przeczytaj jeszcze raz wersety studiowane w mijającym tygodniu, w których jest mowa o doskonałości. Jak rozumiemy to pojęcie? Jaki jest powszechny problem i na czym polega nieporozumienie związane ze znaczeniem tego pojęcia w naszym Kościele?


4.    Pomyśl o swoich doświadczeniach i o wpływie postaw innych adwentystów na ciebie i twoją wiarę. Jak oddziaływali na ciebie ci, którzy byli dla ciebie uprzejmi? Z drugiej strony, czy zetknąłeś się z brakiem uprzejmości? Jak to wpłynęło na ciebie? Podziel się tymi doświadczeniami z uczestnikami lekcji. Czego możesz się nauczyć z tych doświadczeń, co mogłoby ci pomóc w lepszym zrozumieniu znaczenia uprzejmości w naszych działaniach ewangelizacyjnych?

 


webmaster | kontakt | mapa strony | copyright © 2002-2014 by maranatha.pl