maranatha.jpg
Uriasz. Wierny przybysz Drukuj Email
piątek, 24 września 2010 11:03

 ZAKOŃCZENIE TYGODNIA MODLITWY  
       DOROCZNE DARY OFIARNOŚCI      

Lekcja 6 — 6 listopada


URIASZ WIERNY PRZYBYSZ


STUDIUM BIEŻĄCEGO TYGODNIA: 1 Sam./1 Sm 26,5-11; 2 Sam./2 Sm 11,1-27; Est./Est 8,17; Ps./Ps 51,1-21; Iz./Iz 56,3-7; Ef./Ef 2,19.

TEKST PAMIĘCIOWY: „Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej siły swojej” (5 Mojż./Pwt 6,5).


Wyobraź sobie, że kupujesz bilet na pociąg. Stoisz dłuższy czas w kolejce do kasy i martwisz się, że nie zdążysz. Wreszcie płacisz, odbierasz bilet i biegniesz na peron. Biegnąc, chowasz resztę do kieszeni i stwierdzasz, że otrzymałeś znacznie więcej, niż powinieneś. Co robisz? Znowu ustawiasz się w kolejce, aby zwrócić pieniądze i pojechać kolejnym pociągiem za kilka godzin, czy po prostu uznajesz to za szczęśliwy traf i przechodzisz nad tym do porządku dziennego?
To, co robisz w takich sytuacjach, zależy od twojego pojęcia dobra i zła. Etyka jest sposobem, w jaki stosujemy to pojęcie w naszym codziennym życiu. Obecnie najpopularniejszą formą etyki jest etyka sytuacyjna, według której nie istnieje doskonała moralność. W praktyce oznacza to, że można robić to, co uważa się za słuszne w danej sytuacji.
W tym tygodniu przyjrzymy się rozbieżnościom między różnymi podejściami do etyki — między etyką Dawida a etyką Uriasza, jego wiernego żołnierza. Jakkolwiek straszne są czyny Dawida, to jeszcze potworniej wyglądają na tle postawy i postępowania Uriasza. Choć o Uriaszu napisano niewiele, to, co o nim wiemy, jak również niesprawiedliwy los, jaki go spotkał, uczą nas, co to znaczy żyć wiarą, a nie tylko o niej mówić.

 
NIEDZIELA — 31 października
Równia pochyła


Przeczytaj 2 Sam./2 Sm 11,1-27 i odpowiedz sobie na pytanie: Jak ktoś, tak błogosławiony przez Boga, mógł tak nisko upaść? Jakie ostrzeżenie niesie to każdemu z nas?

Nie sposób studiować historii Uriasza, nie przyglądając się Dawidowi. W kontekście losów Uriasza jawi się on z najgorszej strony. Autor 1 i 2 Księgi Samuela nie chwali bohatera, ukrywając jego grzechy. Historia Dawida, Batszeby i Uriasza wyznacza punkt zwrotny w życiu i panowaniu Dawida. Do tego czasu był on przedstawiany jako ktoś wzrastający z siły w siłę. 2 Sam./2 Sm 11,1-27 przedstawia początek jego upadku.
Niektórzy chcieliby w upadku Dawida widzieć usprawiedliwienie dla własnych grzechów. Jednak narrator podkreśla, że grzech niesie konsekwencje oraz wskazuje, jak wielu ludzi może zostać skrzywdzonych wskutek jednego grzesznego czynu. Na skutek grzechu Dawida jako pierwszy ucierpiał Uriasz, a zaraz potem dziecko, które Batszeba urodziła Dawidowi. Król utracił wiarygodność w oczach swojej rodziny, a skutki tego dały o sobie znać zarówno w losach jego rodu, jak i całego ludu izraelskiego. Reakcja łańcuchowa, którą zapoczątkował grzech Dawida, pociągnęła za sobą gwałt (zob. 2 Sam./2 Sm 13,14), morderstwo (zob. 2 Sam./2 Sm 13,28-29) i bratobójczą rzeź wskutek buntu (zob.
2 Sam./2 Sm 15,1-37). Nawet jeśli okazana zostanie skrucha, którą Bóg w swym miłosierdziu przyjmie, autor 1 i 2 Księgi Samuela wyraźnie wskazuje, że niektóre skutki grzechu są nieodwracalne (zob. 2 Sam./2 Sm 12,13-14).
Historia Dawida, Batszeby i Uriasza została przedstawiona w uporządkowany sposób. Biblijny autor posługuje się słowami oznaczającymi działanie (często używa czasownika posłać), aby podkreślić różnicę między postępowaniem Uriasza i Dawida. Przyjrzyjmy się strukturze opowiadania na podstawie głównego wątku:
•     Dawid wysłał wojsko pod wodzą Joaba do walki z Ammonitami (zob.
2 Sam./2 Sm 11,1).
•     Dawid zauważył Batszebę i posłał po nią (zob. 2 Sam./2 Sm 11,3-4).
•     Dawid popełnił cudzołóstwo z Batszebą (zob. 2 Sam./2 Sm 11,4).
•     Batszeba posłała Dawidowi wiadomość, że jest w ciąży (zob. 2 Sam./2 Sm 11,5).
•     Dawid posłał po Uriasza (zob. 2 Sam./2 Sm 11,6).
•     Uriasz odmówił współżycia z Batszebą (zob. 2 Sam./2 Sm 11,13).
•     Dawid posłał Uriasza z wyrokiem śmierci na niego samego (zob. 2 Sam./2 Sm 11,4-15).
Jak łatwo zauważyć, posyłanie jest bardzo ważną czynnością w 2 Sam./2 Sm 11,1-27. Gdy posyłamy kogoś albo po kogoś, oznacza to, że mamy nad nim władzę. Patrząc pod tym kątem, dochodzimy do wniosku, że Dawid jest naprawdę najpotężniejszą postacią w tej historii. To on posyła najczęściej. On knuje i kontroluje przebieg intrygi. On kształtuje i niszczy życie. Zachowuje się jak typowy absolutny monarcha na Wschodzie w tamtych czasach. Jednak jest coś, nad czym Dawid nie panuje — grzech. Choć wydaje się, że ma pod kontrolą bieg zdarzeń, to jednak grzech panuje nad jego postępowaniem i motywacją.

 
PONIEDZIAŁEK — 1 listopada
Nikt nie jest wyspą


Cała historia Dawida i Uriasza rozgrywa się na tle wojny Izraelitów z Ammonitami. Przeczytaj uważnie 2 Sam./2 Sm 11,1. Jaką subtelną krytykę króla przemyca autor w tym wersecie?

Dawid postanowił zostać w domu, a na wojnę wysłał wojsko pod dowództwem Joaba. Był to oczywiście jego pierwszy błąd. W pewnym momencie zaczął wierzyć, że jest kimś lepszym niż jego ludzie, a więc nie powinien narażać się na niebezpieczeństwo. Nie rozumiał jeszcze, że największe niebezpieczeństwa pochodzą z wnętrza człowieka, a nie z zewnątrz. Największym problemem związanym z władzą czy autorytetem jest to, że łatwo prowadzą nas one do wypaczania naszego pojmowania siebie. Zaczynamy myśleć, że w jakiś sposób jesteśmy lepsi od innych i nie obowiązują nas te same prawa, które obowiązują wszystkich.

Porównaj formy przywództwa praktykowane przez Dawida w 1 Sam./1 Sm 26,5-11 i 2 Sam./2 Sm 11,1-27. Jakie dostrzegasz różnice?

W opowiadaniach o tym, jak oszczędził życie Saula, Dawid daje dobry przykład i pociąga za sobą ochotników. Ale tutaj, w 11. rozdziale 2 Księgi Samuela, zamiast być na polu bitwy ze swoimi żołnierzami i prowadzić ich, polegając na Bożym kierownictwie i ochronie, Dawid pojawia się późnym popołudniem na tarasie swojego pałacu, wylegując się w promieniach chylącego się ku zachodowi słońca. Pałac, zbudowany przypuszczalnie w najwyższym punkcie miasta, pozwalał ogarnąć wzrokiem większą część Jerozolimy. Dawid spoglądał na dachy domów i zauważył na jednym z nich kąpiącą się kobietę. Posłał po kogoś, aby dowiedzieć się, kim ona jest. Następnie nakazał ją sprowadzić, mimo iż była żoną Chetejczyka Uriasza. Hebrajskie słowa użyte tutaj świadczą, że rozkaz Dawida był zdecydowany. W innych przypadkach słowa te oznaczają wymuszenie czy zabranie czegoś siłą (zob. 1 Mojż./Rdz 14,11). Król kierował się swoim niepohamowanym pragnieniem, a pod wpływem żądzy zupełnie zlekceważył różnicę między dobrem a złem. W tamtej chwili Dawid miał niewielkie pojęcie o tym, jak dalekosiężne skutki pociągnie za sobą jego decyzja. Samowolnie nadużywając władzy, wpłynął bezpośrednio na życie Batszeby, Uriasza, nienarodzonego dziecka i całego narodu.

Pomyśl o decyzjach, które podejmujesz. Czy są one oparte na rozumie, racjonalnym myśleniu i logice, czy też na emocjach i namiętnościach? Jakiego rodzaju myślenie dominuje u ciebie? Czy zachowujesz równowagę między tymi pobudkami do działania, a jeśli nie, w jaki sposób możesz ową równowagę znaleźć?

 
WTOREK — 2 listopada
Obcy w Izraelu


W rozdziale tym Uriasz jest nazywany Chetejczykiem. Kim byli Chetejczycy? Byli oni grupą etniczną w Palestynie o niepewnych powiązaniach z neochetyckimi państwami na północy. W świecie starotestamentowym kultura, narodowość, rasa i religia były ze sobą ściśle powiązane. Dlatego Stary Testament usilnie potępiał i zakazywał mieszanych małżeństw Izraelitów z przedstawicielami okolicznych narodów. Zakaz dany w 5 Mojż./Pwt 7,3 był powtarzany podczas każdego większego ożywienia religijnego w Izraelu. Kluczem do jego zrozumienia są względy religijne. Stary Testament pełen jest przykładów obcokrajowców, którzy przyjęli Jahwe, a Biblia pozytywnie odnosi się do ich asymilacji w narodzie izraelskim. W przypadku Uriasza asymilacja ta miała charakter nie tylko religijny.

Jakie inne przykłady asymilacji cudzoziemców w Izraelu są podane w Biblii? Zob. Joz./Joz 6,25; Rut/Rt 1,1-16; Est./Est 8,17; Iz./Iz 56,3-7.

Moabitka Rut opuściła swój kraj, lud i religię, odchodząc z teściową do kraju Izraelitów. Jej słynne słowa podkreślają istotę przyjęcia Jahwe przez kogoś spoza ludu izraelskiego: „Nie nalegaj na mnie, abym cię opuściła i odeszła od ciebie; albowiem dokąd ty pójdziesz i ja pójdę; gdzie ty zamieszkasz i ja zamieszkam; lud twój — lud mój, a Bóg twój — Bóg mój” (Rut/Rt 1,16). Jednak wśród osób, które się stały częścią ludu izraelskiego, znajdowały się nie tylko przykładne synowe, ale także osoby na początku dalekie od moralnego ideału. Czy pamiętasz Rachab, prostytutkę, która uratowała dwóch zwiadowców? Oto przykład osoby, która pozytywnie zareagowała na niewielkie światło, jakie otrzymała, i uwierzyła, że Bóg Izraela jest potężny i wierny. Jakiś czas po upadku Jerycha Rachab wyszła za Salmona i obok Rut jest wymieniona pośród przodków Chrystusa (zob. Joz./Joz 6,25; Mat./Mt 1,5).
Uriasz nie był jedynym Chetejczykiem służącym Dawidowi. W 1 Sam./1 Sm 26,6 wymieniony został Chetejczyk Achimelek. Jednak Uriasz stał się jednym z najwybitniejszych wojowników i wodzów Dawida (zob. 1 Kron./1 Krn 11,41). Co ciekawe, jeśli Eliam, ojciec Batszeby (zob. 2 Sam./2 Sm 11,3), był synem Achitofela z Gilo (zob. 2 Sam./2 Sm 23,34), to Uriasz wżenił się do bardzo wpływowej rodziny. Jego teść także był wybitnym wojownikiem i cenionym doradcą jednego z synów Dawida. Wyjaśnia to niedalekie położenie domu Uriasza od pałacu i może stanowić powód późniejszego przejścia Achitofela do obozu spiskowców Absaloma. Najwyraźniej Achitofel chował uraz do Dawida za to, jak potraktował on jego wnuczkę i jej męża, Uriasza.

Przeczytaj Ef./Ef 2,19. W jaki sposób asymilacja religijna Rut, Rachab i Uriasza w Izraelu pomaga nam docenić nasz duchowy rodowód? Jak ten werset pomaga nam zrozumieć, że bez względu na pochodzenie, przez Chrystusa zostaliśmy przyjęci jako domownicy Boga?

 
ŚRODA — 3 listopada
Czym jest imię?


Imiona były ważne w czasach biblijnych. Imię mówiło dużo o kulturowym dziedzictwie i wierzeniach, jak również wskazywało na życzenia rodziców wobec dziecka. Nierzadko zmiany w okolicznościach życia czy wierzeniach były potwierdzane zmianą imienia.

Zwróć uwagę na imiona wymienionych postaci i zaznacz powód ich zmiany.


Abram (zob. 1 Mojż./Rdz 17,5)     


Jakub (zob. 1 Mojż./Rdz 32,27-28)      


Daniel (zob. Dan./Dn 1,7)     

Po nocy zmagań z niebiańskim Przybyszem udziałem Jakuba stała się chyba najbardziej dalekosiężna zmiana imienia w historii biblijnej. Z oszusta, Jakuba, stał się tym, o którego walczy Bóg, Izraelem, a jego potomkowie zostali nazwani Izraelitami, czyli dziećmi Izraela.
W przypadku Daniela zmiana imienia miała inny cel. Król Nebukadnesar chciał być pewny, że młodzi niewolnicy będą pamiętać, kto nimi rządzi. Chciał także w pewien sposób wyprać im mózgi. Imię Daniela zostało zmienione z Bóg jest moim sędzią na chroń życie księcia (Baltazar). W ten sposób pogański król usiłował osłabić lojalność Dawida wobec jego Boga.
Imię męża Batszeby nie jest wyjątkowe w historii biblijnej. W czasach króla Hiskiasza prorok Uriasz ogłaszał sąd Boży nad Jerozolimą (zob. Jer./Jr 26,20-23). Co ciekawe, imię Uriasz ma hebrajskie pochodzenie i oznacza moim światłem jest Pan albo światło Jahwe. Choć był on Chetejczykiem z pochodzenia, wybrał przynależność do Boga. Pochodzenie etniczne Uriasza kieruje uwagę na fakt, że Pan nie patrzy na to, co zewnętrzne, ale zna serce. Fakt, że nasi bliscy zajmują wysokie urzędy w zborze/Kościele lub mamy sławnych pobożnych przodków, nie daje nam lepszego statusu przed Bogiem. Także historia naszego rodu nie wpływa na naszą akceptację przez Pana.
Oddając życie za całą ludzkość, Chrystus usunął wszystkie bariery dzielące wszystkich ludzi (zob. Gal./Ga 3,28). Ofiara Jezusa czyni nas równymi wobec Boga. Syn Człowieczy umarł za wszystkich ludzi, ponieważ każdy człowiek posiada w Jego oczach nieskończoną wartość. Owszem, Bóg czasami dawał różnym grupom specjalne zadania i powołania, ale nie oznacza to, że jedni są dla Niego cenniejsi niż inni. Ofiarowanie Chrystusa wyjaśnia tę kwestię raz na zawsze.

 
CZWARTEK — 4 listopada
Człowiek z zasadami


W narracji biblijnej Batszeba pojawia się jako osoba bierna, a autor wstrzymuje się od wszelkich komentarzy na temat jej odpowiedzialności czy zaangażowania. Jednak to właśnie jej przyszło zapłacić wysoką cenę za to, co się stało. Jej syn umarł zaraz po urodzeniu. Jedyny raz, gdy dowiadujemy się, że Batszeba przemówiła, to gdy posyła do Dawida wiadomość, iż jest w ciąży (zob. 2 Sam./2 Sm 11,5). Król sądził, że jeśli uda mu się sprowadzić Uriasza do domu choćby na jedną noc, wówczas będzie wyglądać na to, że dziecko jest jego. Tak więc czym prędzej posłał po Uriasza, który musiał odbyć męczącą podróż do Jerozolimy. Po kilku pustych słowach odprawił go do domu, licząc na to, że ten będzie współżył ze swoją żoną (zob. 2 Sam./2 Sm 11,8). Chcąc sprawić wrażenie łaskawego, posłał nawet dar do domu Uriasza. Był przekonany, że sprawa została załatwiona. Ponieważ jednak Uriasz był człowiekiem z zasadami, nie dało się nim manipulować. Rankiem Dawid dowiedział się, że Uriasz spędził noc w bramie domu. Sytuacja wymknęła mu się spod kontroli. Ponownie posłał po Uriasza. Niepowodzenie intrygi sprawiło, że czuł się sfrustrowany. Choć niegdyś był człowiekiem uczciwym, teraz nie był w stanie pojąć szlachetnej postawy Uriasza.

W jakli sposób w 2 Sam./2 Sm 11,10-13 wyjaśniona została motywacja zachowania Uriasza? Jakie inne przykłady podobnej szlachetności znajdujemy w Biblii?

    


    

Odpowiedź Uriasza świadczy o tym, że nie był on wierzącym jedynie z nazwy, ale zupełnie utożsamiał się z Bogiem i towarzyszami broni. Wierzył, że wojownikowi nie przystoi korzystać z wygód, podczas gdy jego przyjaciele toczą walkę i narażają życie. Ten sam Dawid, który niegdyś okazywał zupełną lojalność wobec Saula (choć ten go prześladował), teraz nie był w stanie zrozumieć lojalności i szlachetności Uriasza.
Dawid uciekł się do odrażającej intrygi. Celowo upił Uriasza, aby osłabić jego zdecydowanie. Ciekawe, że podobnej metody użyły córki Lota, w wyniku czego jedna z nich urodziła syna, który dał początek Ammonitom (zob. 1 Mojż./Rdz 19,30-38), narodowi, z którym właśnie wojowali Izraelici. Pomimo upojenia alkoholowego Uriasz zachował niezłomną postawę, nie zrezygnował ze swoich zasad i ponownie spędził noc w bramie domu pośród sług króla.

Przeczytaj Ps./Ps 51,1-21 w kontekście 2 Sam./2 Sm 11,1-27. Czego dowiadujemy się z psalmu o naturze grzechu, skrusze i łasce Bożej?

 

PIĄTEK — 5 listopada

DO DALSZEGO STUDIUM:

„Biblia ma niewiele do powiedzenia, gdy chodzi o chwalenie ludzi. Niewiele miejsca jest w niej poświęcone wymienianiu cnót choćby najlepszych z ludzi, jacy żyli na ziemi. To względne milczenie nie jest przypadkowe, ale zawiera istotną naukę. Otóż wszelkie dobre cechy, jakie posiadają ludzie, są darem Boga. Dobre uczynki ludzi są dokonane dzięki łasce Bożej darowanej przez Chrystusa. Ponieważ ludzie zawdzięczają Panu wszystko dobre — kim są i co posiadają — są tylko narzędziami w Jego rękach. Dlatego też Pismo Święte uczy, że niebezpieczną rzeczą jest chwalenie i wywyższanie ludzi, bo gdy ktoś traci świadomość zupełnej zależności od Boga i zaczyna ufać w swoje siły, wówczas zmierza ku pewnemu upadkowi. (...).


Nie jest możliwe, byśmy o własnych siłach toczyli walkę. Jeśli cokolwiek odwodzi nasz umysł od Boga i wiedzie nas do wywyższania siebie i poczucia niezależności, z pewnością doprowadzi nas do upadku. Tak więc Biblia ma uczyć raczej nieufności w ludzkie siły i zachęcać do wiary w moc Pana.
To właśnie duch pewności siebie i samowywyższania doprowadził Dawida do upadku. Pochlebstwa oraz zwodniczy wpływ władzy i luksusu przyniosły złe skutki. Zgodnie ze zwyczajami panującymi wśród władców na Wschodzie zbrodnie nieuchodzące poddanym były tolerowane u królów. Monarcha nie musiał więc powściągać się tak jak poddani. To wszystko osłabiło odrazę, jaką niegdyś Dawid odczuwał wobec grzechu. Zamiast polegać w pokorze na mocy Jahwe, zaczął ufać swojej mądrości i władzy” (Ellen G. White, Conflict and Courage, s. 177).

PYTANIA DO DYSKUSJI


1.    Niech uczestnicy lekcji wymienią role lub stanowiska, które dawały im władzę i możliwośc wpływania na innych ludzi. Omów, w jaki sposób można uchronić się przed nadużywaniem władzy. W jaki sposób możemy pomóc tym, którym zagraża to niebezpieczeństwo?


2.    Zwróć uwagę na etniczne, kulturowe, społeczne i ekonomiczne uwarunkowania dotyczące członków twojej klasy. Jak czują się wśród was ludzie z innych grup lub spoza Kościoła? Co możecie zrobić, aby wychodzić naprzeciw przybyszom?


3.    Uriasz — uczciwy, lojalny, z zasadami — zostaje zamordowany przez własnego króla, któremu wiernie służył. Dawid — nieuczciwy, fałszywy, podstępny — poślubia piękną wdowę i żyje długo i szczęśliwie. Co o tym sądzisz?


4.    Omówcie Ps./Ps 51,1-21, zwracając uwagę na to, czego uczy on na temat przebaczenia. W jaki sposób możemy się nauczyć przyjmować przebaczenie, skoro czasami jesteśmy winni grzechów tak strasznych jak te popełnione przez Dawida?

 


webmaster | kontakt | mapa strony | copyright © 2002-2014 by maranatha.pl