maranatha.jpg
Bóg w trzech osobach Drukuj Email
wtorek, 20 grudnia 2011 13:51

DZIEŃ WOLNOŚCI RELIGIJNEJ  

Lekcja 1 — 7 stycznia


BÓG W TRZECH OSOBACH


STUDIUM BIEŻĄCEGO TYGODNIA: 5 Mojż./Pwt 6,4; Fil./Flp 2,6; Mat./Mt 28,19; 1 Mojż./Rdz 1,26-27; Jan/J 14,1—16,33.

TEKST PAMIĘCIOWY: „Umiłowani, budujcie siebie samych w oparciu o najświętszą wiarę waszą, módlcie się w Duchu Świętym, zachowajcie siebie samych w miłości Bożej, oczekując miłosierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa, ku życiu wiecznemu” (Juda/Jud 1,20-21).

MYŚL PRZEWODNIA: Pismo Święte zawiera odniesienia do boskości i jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego.


Choć słowo Trójca nie występuje w Biblii, to Pismo Święte wyraźnie uczy o trzech osobach Bóstwa. Nauka o jednym Bogu jako jedności trzech boskich istot jest niezwykle ważna, gdyż bezpośrednio dotyczy ona tego, kim Bóg jest, jaki On jest, jak działa i jak odnosi się do tego świata. Najważniejsza jest boskość Chrystusa, która jest niezbędna w planie zbawienia ludzkości.
W Piśmie Świętym występują trzy odrębne, lecz wzajemnie powiązane ze sobą rodzaje dowodów na istnienie Trójcy, to jest Boga w trzech osobach: (1) dowody jedności Boga, to znaczy, że On jest jeden, (2) dowody istnienia trzech boskich osób, które są Bogiem; (3) pośrednie dowody świadczące o istnieniu trzech osób jednego Bóstwa.
Rozróżnienie między Ojcem, Synem i Duchem Świętym występujące w Biblii należy rozumieć jako właściwość natury Boga, jakkolwiek trudną do pojęcia naszym niedoskonałym umysłem. „Wieczne niebiańskie potęgi — Bóg, Chrystus i Duch Święty” (Ellen G. White, Evangelism, s. 616) są sobie równi, ale nie identyczni ani wzajemnie wymienni.
Choć niektórzy z pionierów adwentyzmu mieli problemy z tą prawdą, obecnie Kościół Adwentystów Dnia Siódmego zdecydowanie opowiada się za tą biblijną nauką. W drugiej spośród dwudziestu ośmiu fundamentalnych biblijnych zasad wiary naszego Kościoła czytamy: „Bóg jest jeden: Ojciec, Syn i Duch Święty, jedność trzech wiekuiście współistniejących osób” (Wierzyć tak jak Jezus, Warszawa 2007, wyd. II, s. 26).


NIEDZIELA — 1 stycznia
Jedność Boga
System wierzeń starożytnych Hebrajczyków był ściśle monoteistyczny (gr. monos — jedyny, Theos — Bóg), co oznacza, iż wierzyli oni w jednego prawdziwego Boga. Taką wiarę przedstawia cały Stary Testament. Istnieje tylko jeden Bóg — Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, a nie wielu bogów, jak wierzyły narody i plemiona pogańskie. W tym sensie biblijna religia była wyjątkowa.

Co Bóg powiedział o sobie w 2 Mojż./Wj 3,13-15? Jak wersety te wskazują na jedność Boga?



Jedność Boga jest także wskazana w wersecie, który Żydzi nazywają Szema (zob. 5 Mojż./Pwt 6,4). Nazwa ta pochodzi od pierwszego słowa, które w języku hebraj¬skim znaczy słuchaj. Ten werset zawiera jedną z fundamentalnych prawd o Bogu — prawdę, w którą Izraelici mieli wierzyć i której mieli uczyć swoje dzieci.

„Słuchajże Izraelu: Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest” (5 Mojż./Pwt 6,4 BG). Porównaj ten werset z 1 Mojż./Rdz 2,24: „Dlatego opuści mąż ojca swego i matkę swoją i złączy się z żoną swoją, i staną się jednym ciałem”. Jakie znaczenie może mieć fakt, że w obydwu tych wersetach występuje to samo hebrajskie słowo oznaczające jeden?




To samo hebrajskie słowo echad, oznaczające jeden, jest użyte w odniesieniu do Boga w słynnym Szema (zob. 5 Mojż./Pwt 6,4). Słowo echad odnosi się do jedności, ale nie w sensie sumy matematycznej — raczej złożonej jedności. Potwierdza jedność złożoną z odrębnych części. Mąż i żona mają być jedno (echad) według 1 Mojż./Rdz 2,24, tak jak w Szema Bóg jest jeden.

Co Nowy Testament mówi o jedności Boga? Zob. Jak./Jk 2,19; 1 Kor./1 Kor 8,4.





Dlaczego zrozumienie Boga jako jedności pomaga nam unikać pułapek bałwochwalstwa w jego różnorodnych formach? Dlaczego tylko Jahwe powinien być obiektem boskiej czci? W jaki sposób możesz usunąć wszelkie bożki ze swego życia?


PONIEDZIAŁEK — 2 stycznia
Boskość Chrystusa
Boskość Ojca praktycznie nie jest kwestionowana. Ci, którzy podważają prawdę o Trójcy, usiłują to czynić przez dyskredytowanie boskości Syna. Gdyby Jezus nie był wiecznym Bogiem w pełnym znaczeniu tego słowa, wówczas plan zbawienia byłby oparty na bardzo chwiejnych podstawach (zob. czwartkową część lekcji).

Co Paweł, niegdyś gorliwy faryzeusz, mówił o boskości Chrystusa? Zob. Fil./Flp 2,6.

Jak na byłego faryzeusza ugruntowanego w starotestamentowej nauce o jedności Boga, to stwierdzenie Pawła mogło się wydawać zdumiewające, gdyż świadczyło o jego głębokim przekonaniu o boskości Jezusa.
List do Hebrajczyków — napisany do Żydów, którzy, podobnie jak Paweł, wyznawali ścisły monoteizm — zawiera wyraźne stwierdzenia podkreślające bos¬kość Syna Człowieczego. W Hebr./Hbr 1,8-9 boska natura Chrystusa jest przedstawiona jasno, dosadnie i z mocą.
Jednym z najważniejszych dowodów boskości Jezusa jest Jego samoświadomość, której dawał wyraz w swoich licznych wypowiedziach. Nigdy nie obwieszczał On swojej boskości w sposób ostentacyjny czy prowokacyjny, ale cztery ewangelie zawierają liczne dowody, które świadczą, iż Chrystus rozumiał, że jest Bogiem. Jezus raz po raz przypisywał sobie boskie cechy. O aniołach Bożych mówił jako o „swoich” (Mat./Mt 13,41). Twierdził, że ma prawo odpuszczać grzechy (zob. Mar./Mk 2,5-10). Oświadczył, iż jest Sędzią świata (zob. Mat./Mt 25,31-46). Któż inny prócz Boga mógłby słusznie przypisywać sobie takie uprawnienia?

Zastanów się nad tym, jak Jezus przyjmował wyrazy boskiej czci ze strony ludzi. Zob. Mat./Mt 14,33; 28,9; Łuk./Łk 24,50-52 BG; Jan/J 9,35-38. Porównaj Jego zachowanie z postawą Pawła w podobnej sytuacji (zob. Dz./Dz 14,8-18). Co akceptowanie przez Chrystusa wyrazów boskiej czci oddawanej Mu mówi o Jego boskości?

Podczas procesu Jezusa jeden z zarzutów był taki, iż twierdził On, że jest Synem Bożym (zob. Jan/J 19,7; Mat./Mt 26,63-65). Gdyby Chrystus nie uważał się za Boga, miałby wówczas świetną okazję, by wyjaśnić ewentualne nieporozumienie. A jednak nie uczynił tego. Właśnie podczas procesu, zaprzysiężony przez Kajfasza, Jezus potwierdził swoją boskość. Tak więc mamy kolejny mocny dowód na boskość Chrystusa.

Zastanów się nad życiem Jezusa na ziemi, skupiając się na fakcie, iż jest On Bogiem, Stwórcą wszechświata. Jak świadczy to o miłości Boga do ludzkości? Dlaczego ta zdumiewająca prawda może być dla nas źródłem pociechy i nadziei?


WTOREK — 3 stycznia
Duch Święty
Skoro jesteśmy w stanie zrozumieć, że Bóg może być jednością dwóch osób — Ojca i Syna — istnienie trzeciej osoby Bóstwa nie powinno być dla nas nie do pojęcia. Biblia wyraźnie uczy, że Duch Święty jest trzecią boską osobą.

Przeczytaj 1 Mojż./Rdz 1,2. Co werset ten mówi o roli Ducha Świętego, którego obecność jest wyraźnie zaznaczona już na początku historii biblijnej?


W jaki sposób Mat./Mt 28,19 kieruje naszą uwagę na trzy osoby Bóstwa?

Trzy osoby Bóstwa zostały wymienione w instrukcji, której Jezus udzielił, mówiąc o tym, jak należy chrzcić nowych wierzących. Ta formuła chrzcielna jest używana podczas większości chrześcijańskich chrztów po dziś dzień. Ten, kto przyjmuje Chrystusa i decyduje się pójść za Nim, zostaje ochrzczony w imię
(w liczbie pojedynczej), choć to imię obejmuje trzy osoby Bóstwa. Trzy osoby Bóstwa są tutaj postrzegane jako jedność.
Przy chrzcie Jezusa wszystkie osoby Trójcy wystąpiły razem. Przeczytaj opis chrztu Chrystusa w Mar./Mk 1,9-11. Wyrażenie przetłumaczone jako „rozstępujące się niebiosa” (Mar./Mk 1,10) dosłownie znaczy rozdarte niebiosa. Marek zwraca uwagę na trzy osoby Bóstwa w niezwykłym objawieniu Najwyższego, któremu towarzyszyły także nadzwyczajne zjawiska w przyrodzie.
Podobnie jak w przypadku Jezusa działalność Ducha Świętego jest powiązana z działaniami Boga i przypisana do nich. Przestudiuj poniższe przykłady działania Ducha Świętego:
1.    Zapowiadając narodziny Chrystusa, anioł powiedział Marii, że dziecko, które ona urodzi, będzie święte, gdyż Duch Święty zstąpi na nią (zob. Łuk./Łk 1,35).
2.    Jezus stwierdził, że Duch Pański jest nad Nim i namaścił Go do głoszenia ewangelii (zob. Łuk./Łk 4,18).
3.    Chrystus wyraźnie oświadczył, że wyrzuca demony dzięki Duchowi Bożemu (zob. Mat./Mt 12,28).
4.    Duch, który ma kontynuować dzieło Chrystusa po Jego odejściu, jest innym Pocieszycielem tego samego rodzaju (zob. Jan/J 14,16).
5.    Jezus tchnął na swoich uczniów i polecił im, by przyjęli Ducha Świętego (zob. Jan/J 20,22).
6.    Duch Święty przebywa wśród chrześcijan i mieszka w nich (zob. Jan/J 14,17), podobnie jak Chrystus (zob. Gal./Ga 2,20; Kol./Kol 1,27).
Chrystus i Duch Święty są ze sobą nierozerwalnie związani w swym działaniu. Ponadto istnieją biblijne świadectwa, które identyfikują Ducha Świętego jako Boga. Przeczytaj Dz./Dz 5,1-11. Jak to wydarzenie pomaga nam zrozumieć boskość Ducha Świętego?


ŚRODA — 4 stycznia
W jedności i równości
Choć Biblia z naciskiem podkreśla, że Bóg jest jeden (hebr. echad), to jednocześnie wyraźnie mówi o troistości Boga. Ludzie studiujący Pismo Święte na przestrzeni wieków w wielu starotestamentowych wersetach dostrzegali wyraźne dowody troistej natury Bóstwa. Ta prawda, podobnie jak wiele innych prawd, została pełniej objawiona i rozwinięta w Nowym Testamencie.

Przeczytaj 1 Mojż./Rdz 1,26-27. Jak te wersety świadczy o mnogości osób Bóstwa?





Takie połączenie liczby mnogiej i liczby pojedynczej w odniesieniu do Boga występuje także w 1 Mojż./Rdz 11,7-8 w kontekście budowy wieży Babel. Najwyższy mówi: Zstąpmy tam i pomieszajmy ich język.

Przeczytaj Iz./Iz 6,8 BG/BT. W jaki sposób mnogość osób Bóstwa jest wyrażona w tym wersecie?



W jaki sposób Piotr w swoim kazaniu w dniu Pięćdziesiątnicy wywyższył Jezusa jako osobę Bóstwa (zob. Dz./Dz 2,33)? Piotr, Żyd wyznający monoteizm, wierzący w jednego Boga, głosi boskość Chrystusa. W swoim liście do Żydów-
-chrześcijan w diasporze Piotr zamieszcza pośrednie dowody na trójosobową naturę Boga (zob. 1 Piotra/1 P 1,1-3).

Jak Paweł uwzględnia troistość osób Bóstwa w opisie procesu zbawienia? Zob. 2 Kor./2 Kor 1,20-22; 13,13.



Przy pomocy naszych niedoskonałych umysłów, na dodatek skażonych grzechem, nie jest nam łatwo pojąć tę naukę w pełni. Ale nie powinno nas to dziwić. Przecież mamy do czynienia z naturą Boga, Stwórcy wszechświata. Jakżeż niemądrze byłoby przypuszczać, że jesteśmy w stanie w pełni Go zrozumieć, zwłaszcza że jako ludzie niemal niczego nie rozumiemy w pełni. Zastanów się nad „najprostszą” rzeczą, jaka przychodzi ci na myśl (na przykład nad życiem). Jak wiele aspektów tego zjawiska wykracza poza granice twojego pojmowania? Tym bardziej dotyczy to dziedziny tak wzniosłej i skomplikowanej jak natura samego Boga!


CZWARTEK — 5 stycznia
Trójca a zbawienie
Ewangelia Jana bezpośrednio i świadomie kieruje naszą uwagę na wyjątkową naturę Boga. Wydaje się, iż Jan, pisząc swoją ewangelię, był w pełni świadomy jedności, a jednocześnie troistości Boga.

Przeczytaj Jan/J 14,1—16,33 i policz występujące odwołania do trzech osób Bóstwa. Jak te wersety pomagają nam w zrozumieniu realności tej ważnej prawdy?


Ten fragment Ewangelii Jana jest najobszerniejszym zgrupowaniem nawiązań do trzech równych sobie osób Bóstwa. Raz po raz występują tu zależności między osobami Trójcy. Nauka o Trójcy nie jest więc abstrakcyjną spekulacją, ale nieuchronnym wnioskiem wynikającym z systematycznego studium Pisma Świętego.


W tym kontekście szczególne znaczenie ma boskość Chrystusa. Gdyby Jezus nie był prawdziwie Bogiem, to wszystkim, co by nam zostało, byłby Pan przenoszący karę za nasze grzechy z jednej osoby na drugą, a niebiorący jej na siebie. Sednem ewangelii jest to, że Bóg sam poniósł na krzyż grzechy świata. Wszystkie inne rozwiązania z wyjątkiem tego jednego ogołacają ofiarę Syna Bożego ze wszystkiego, co czyni ją tak wielką i skuteczną.
Gdyby Jezus był jedynie stworzoną istotą, a nie w pełni Bogiem, jak mógłby — jako stworzenie — znieść cały gniew Boga przeciwko grzechowi? Jaka stworzona istota, choćby najpotężniejsza, mogłaby uratować ludzkość winną przekroczenia świętego prawa Bożego?
Gdyby Chrystus nie był Bogiem, oznaczałoby to, że prawo Boże nie jest tak święte jak sam Stwórca, gdyż pogwałceniu prawa Bożego mogłaby zadośćuczynić ofiara stworzonej istoty. Prawo byłoby jedynie tak święte jak ta stworzona istota, a nie jak sam Stwórca. Grzech nie byłby zatem tak zły, skoro wystarczyłaby śmierć stworzonej istoty, a nie samego Stwórcy, by dokonać zgładzenia grzechu. Fakt, iż trzeba było ofiary samego Boga w osobie Syna, by rozwiązać problem grzechu, dobitnie świadczy o powadze tego problemu.
Także nasza pewność zbawienia dzięki dziełu Chrystusa, a nie dzięki naszym uczynkom, oparta jest na fakcie, iż sam Bóg zapłacił karę za nasze grzechy. Cóż moglibyśmy uczynić, by cokolwiek do tego dodać? Gdyby Jezus był stworzoną istotą, być może moglibyśmy dodać coś do Jego dzieła. Ale skoro Bóg, Stwórca, ofiarował siebie za nasze grzechy, bluźnierstwem byłoby wierzyć, że jakiekolwiek nasze dokonania mogłyby coś dodać do Jego ofiary. Tak więc, gdyby Chrystus nie był Bogiem, Jego pojednawcze dzieło byłoby oparte na niepewnych podstawach.

Pomyśl o tym, że Stwórca wszechświata umarł za ciebie, aby dać ci obietnicę życia wiecznego w Nim. Jak możesz nauczyć się czerpać nadzieję i pewność z tej zdumiewającej prawdy? Czy może być coś większego i ważniejszego niż ta prawda?


PIĄTEK — 6 stycznia

DO DALSZEGO STUDIUM:

Nauka o Trójcy nie mówi o trzech różnych boskich rolach jednej osoby (pogląd zwany modalizmem) ani o trzech bogach tworzących triadę (pogląd zwany tryteizmem i politeizmem). Ojciec, Syn i Duch Święty (jeden Bóg) są zawsze jedno, pozostając zawsze w najściślejszej wzajemnej więzi i współdziałaniu. Duch Święty wykonuje wolę Ojca i Syna, która jest także Jego wolą. Taką prawdę o sobie Bóg objawia w całej Biblii.
Niektórzy ludzie zmagają się ze zrozumieniem boskości Chrystusa, gdyż pełniąc swoją misję na ziemi, był poddany całkowicie woli Ojca. Wielu twierdzi, że jest to „dowód”, iż Jezus jest mniejszy od Ojca. Jednak rzeczywistość planu zbawienia nie odzwierciedla w prosty sposób zależności pomiędzy osobami Bóstwa. Podporządkowanie się Chrystusa Ojcu wynika ściśle z realizacji planu zbawienia. Jezus, stając się człowiekiem, „uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej” (Fil./Flp 2,8). „I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał, a osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego” (Hebr./Hbr 5,8-9). Te stwierdzenia świadczą, że podporządkowanie się Jezusa Ojcu wynikało z Jego człowieczeństwa, niezbędnego w planie zbawienia. W najmniejszym stopniu nie świadczy to, iż Chrystus miałby nie mieć w pełni boskiej i wiecznej natury.
„»Nadadzą mu imię Immanuel, (...) Bóg z nami«. Światło znajomości chwały Bożej uwidacznia się w obliczu Jezusa Chrystusa. Zawsze Jezus, Chrystus Pan, stanowił jedno z Ojcem. Był On obrazem Boga, obrazem Jego wielkości i majestatu, odbiciem Jego chwały. Właśnie po to przyszedł na nasz świat, aby tę chwałę objawić” (Życie Jezusa, s. 11).

PYTANIA DO DYSKUSJI
1.    Niektórzy z XIX-wiecznych adwentystów zmagali się ze zrozumieniem nauki o Trójcy. Obecnie Kościół Adwentystów Dnia Siódmego stanowczo opowiada się za tą biblijną nauką. W jaki sposób ta zmiana świadczy o rozwijającym się poznaniu objawionej prawdy? Jak ty osobiście wzrastałeś w poznaniu tej nauki? Jakie twoje wcześniejsze poglądy uległy zmianie w wyniku dalszego poznawania biblijnych nauk?


2.    W Jan/J 8,58 czytamy: „Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, pierwej niż Abraham był, Jam jest”. Co ten werset mówi o pełni boskości Chrystusa?

PODSUMOWANIE:

Jeśli chcemy pogłębić naszą miłość do wielkiego i nieskończonego Boga, któremu służymy i którego czcimy, musimy starać się zrozumieć to, co On powiedział nam o sobie. Natura Boga, w tym nauka o Trójcy, jest niezgłębioną tajemnicą, ale w Piśmie Świętym tajemnice oznaczają głębokie prawdy, które nieskończony Bóg objawia nam w zrozumiały dla nas sposób. Tak więc, gdy mówimy o Najwyższym, powinniśmy to czynić z największą pokorą. „Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie!” (5 Mojż./Pwt 6,4).

 


webmaster | kontakt | mapa strony | copyright © 2002-2014 by maranatha.pl