Zaufanie do Ducha Proroctwa

01/12/2007 17:08
Oświadczenie w sprawie zaufania do Ducha Proroctwa My, delegaci zgromadzeni w Utrechcie podczas 56. Sesji Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, wyrażamy chwałę i dziękczynienie Bogu za Jego łaskawy dar w postaci Ducha Proroctwa. W dwunastym rozdziale Objawienia Jana identyfikuje Kościół w czasach końca jako „resztę (...), która strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie o Jezusie” (w. 17). Wierzymy, że jest to krótki proroczy obraz, za pomocą którego autor opisał Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Zachowuje on nie tylko „przykazania Boże”, ale ma także „świadectwo Jezusa”, a jest nim „duch proroctwa” (Obj. 19,10). W życiu i służbie Ellen G. White (1827-1915) widzimy spełnienie się Bożej obietnicy udzielenia „ducha proroctwa” Kościołowi „Ostatków”. Choć Ellen G. White nie przypisywała sobie tytułu „prorokini”, wierzymy, że wykonywała dzieło proroka, a nawet coś więcej. Powiedziała: „Moim zadaniem jest pełnić dzieło prorockie, ale nie tylko” (Selected Messages, t. I, s. 36); „Gdy inni tak mnie nazywają [prorokinią], nie wdaję się z nimi w spory co do tej kwestii” (tamże, s. 34); „Moje dzieło obejmuje znacznie więcej niż oznacza ten termin. Uważam się za posłańca, któremu Pan powierzył poselstwo dla swego ludu” (tamże, s. 36). Głównym zadaniem Ellen G. White było kierowanie uwagi ludzi na Pismo Święte. Napisała ona: „Mało uwagi zwraca się na Biblię, więc Pan dał mniejsze światło, by prowadzić ludzi do większego światła” (Review and Herald, 20 I 1903). Wierzyła, ze chociaż jej pisma są jedynie „mniejszym światłem”, to jednak źródłem tego światła jest Bóg. Jako adwentyści dnia siódmego, wierzymy, że „w swoim słowie, Biblii, Bóg przekazał ludziom wiedzę niezbędną do zbawienia. Stąd też Pismo Święte powinno zostać przyjęte jako autorytatywne, nieomylne objawienie woli Boga. Zawarty jest w nim ideał charakteru, do jakiego człowiek powinien dążyć, znajdują się w nim też wszelkie nauki i jest ono miernikiem naszego postępowania” (Wielki bój, s. 10). Uważamy kanon biblijny za zamknięty. Jednak wierzymy także, podobnie jak adwentyści współcześni Ellen G. White, że jej pisma mają boski autorytet, zarówno jako wskazówki co do pobożnego życia, jak i nauczanie wiary. Dlatego zalecamy: 1) byśmy jako Kościół szukali mocy Ducha Świętego, by w pełniejszym stopniu stosować w naszym życiu natchnione rady zawarte w pismach Ellen G. White oraz 2) byśmy dokładali coraz większych starań celem publikowania i rozpowszechniania tych pism na całym świecie. Uchwała przyjęta na Sesji Generalnej Konferencji w Utrechcie, Holandia, 30 czerwca 1995 roku
Ostatnio uaktualnione ( 02/12/2007 09:12 )