Stosunek Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego do AIDS
- Czym jest AIDS?
- Jakie są objawy AIDS?
- Globalny zasięg AIDS
- Czy AIDS można leczyć?
- W jaki sposób ludzie zarażają się, a w jaki nie zarażają się AIDS?
- AIDS a ogólnoświatowa działalność adwentystów dnia siódmego.
- AIDS a służba pastorska
- AIDS a opieka pastorska
- AIDS a szkoły adwentystyczne
- AIDS a adwentystyczne placówki służby zdrowia
- AIDS a pracownicy międzynarodowi
- AIDS a etyka chrześcijańska
- W jaki sposób zapobiegać AIDS?
Wprowadzenie
Epidemia AIDS (acquired immunodeficiency syndrome — syndrom nabytego upośledzenia odporności) zatacza coraz szersze kręgi każdego tygodnia. Obawiamy się o siebie i nasze rodziny. Martwimy się, nie znajdując skutecznego sposobu na opanowanie i leczenie tej strasznej choroby. Ponadto czujemy się bezradni w obliczu czegoś, co staje się współczesną plagą.
Jak adwentyści dnia siódmego powinni odpowiedzieć na ten globalny kryzys? Jak administracja kościelna, system edukacyjny, system służby zdrowia i zbory mają odpowiedzieć na ten problem? Jak powinni reagować indywidualni wyznawcy? Swoją odpowiedzią na epidemię AIDS adwentyści dnia siódmego świadczą o swojej misji i celach działania. Musimy zadać sobie pytanie: „Czy nasza misja i cele działania objawiają zamiary i nastawienie Boga wobec ludzkości ukazane w życiu i działalności Jezusa Chrystusa?” Pragnienie objawiania zbawczej miłości Chrystusa powinno nas skłaniać do oddzielenia choroby i ludzkiego cierpienia od kwestii moralności, okazywania współczucia i życzliwości ludziom chorym na AIDS, oferowania akceptacji i miłości oraz troszczenia się o ich potrzeby fizyczne i duchowe. Powinniśmy czuć się zawstydzeni widząc społeczną postawę odrzucenia, jaką zajmuje się wobec ludzi chorych na AIDS.
Musimy także zadbać o zdobycie odpowiednich informacji o zagrożeniach związanych z AIDS i sposobach szerzenia się tej choroby. Musimy wykorzystywać te informacje, aby chronić siebie i innych ludzi.
Czym jest AIDS?
AIDS jest chorobą zakaźną wywołaną wirusem zwanym wirusem ludzkiego braku odporności (human immunodeficiency virus — HIV). Wirus ten dostaje się do krwioobiegu i atakuje ważną część ludzkiego systemu odpornościowego. W ten sposób organizm zostaje pozbawiony możliwości obrony przed licznymi infekcjami i niektórymi rodzajami nowotworów.
Naukowcy intensywnie pracują nad odkryciem sposobu walki z AIDS. Niektóre leki opóźniają rozwój choroby, a inne pozwalają zwalczać pewne infekcje atakujące ludzi dotkniętych AIDS, jednak do chwili obecnej nie wynaleziono szczepionki ani leku na AIDS, a fachowcy twierdzą, że nie należy się tego spodziewać w najbliższej przyszłości.
Jakie są objawy AIDS?
Już wkrótce po zakażeniu wirusem ludzie mogą przekazywać chorobę dalej, choć sami czują się dobrze i nie mają żadnych objawów tej choroby. Powszechnie używane testy krwi na wykrycie wirusa dają wyniki negatywne przez dwa do sześciu miesięcy od pierwszego kontaktu, a w niektórych przypadkach okres ten może wynosić nawet dwanaście miesięcy. Kiedy testy krwi na wykrycie wirusa zaczynają dawać wyniki pozytywne, osoby zarażone zazwyczaj nadal nie mają żadnych objawów przez kilka lat. Podczas tego okresu inkubacji nosiciele wirusa są potencjalnym źródłem zarażenia dla innych. AIDS rozwija się zazwyczaj od pięciu do piętnastu lat od pierwszego kontaktu z wirusem i zakażenia. W roku 1990 przewidywano, że niemal wszyscy zarażeni wówczas wirusem HIV z czasem zaczną chorować i umrą.
Pośrednie stadium choroby zwane AIDS-Related Complex (ARC, zespół objawów towarzyszących AIDS) charakteryzuje się różnorodnymi objawami, takimi jak utrata apetytu, gwałtowna utrata masy ciała, gorączka, owrzodzenia skóry, powiększenie węzłów chłonnych, biegunka, nocne poty, znużenie i osłabienie. Osoby zarażone mogą umrzeć już w fazie ARC, zanim rozwiną się szczególne infekcje związane z AIDS. Ludzie chorzy na AIDS cierpią zazwyczaj na liczne choroby związane z AIDS, z których większość stanowią choroby zakaźne. Do chorób tych zalicza się przede wszystkim zapalenie płuc, ciężkie postacie zapalenia jamy ustnej, gardła i jelit, biegunkę, utratę masy ciała, długotrwałą gorączkę i nietypowe postacie nowotworów. Wirus może także atakować system nerwowy, powodując uszkodzenie mózgu, utratę pamięci i koordynacji ruchowej, znaczące osłabienie i zmiany osobowości.
Globalny zasięg AIDS
AIDS występuje niemal we wszystkich krajach świata. W latach 80. dwudziestego wieku AIDS stał się epidemią o zasięgu ogólnoświatowym, a liczba osób mających objawy choroby podwajała się w ciągu 18-24 miesięcy. Niektórzy nazwali AIDS plagą dwudziestego wieku. Ocenia się, że w roku 1990 około siedmiu milionów osób było nosicielami wirusa. Obecnie jednak dobrze znane choroby, takie jak malaria, przywrzyca i odra zabijają znacznie więcej ludzi na całym świecie niż AIDS. Jednak AIDS pozostaje jednym z największych zagrożeń zdrowia publicznego w wielu częściach świata.
Światowa Organizacja Zdrowia twierdzi, że na początku XXI wieku ponad sto milionów ludzi na całym świecie będzie zarażonych wirusem HIV. Specjalista epidemiolog, dr B. Frank Polk z Johns Hopkins University w Stanach Zjednoczonych, twierdzi, że w połowie lat 90. XX wieku niektóre kraje mogą utracić 25% ludności wskutek AIDS.
Czy AIDS można leczyć?
Takie leki, jak zidovudina (AZT) skutecznie spowalniają rozwój AIDS. Wiele dodatkowych leków jest na różnych etapach testowania i w najbliższej przyszłości może zostać wprowadzonych do dystrybucji. Oczekując na lepsze lekarstwa przeciwko HIV, pacjenci są leczeni na szczególne infekcje i nowotwory, jakie rozwinęły się u nich wskutek AIDS.
W Stanach Zjednoczonych opieka medyczna nad jedną osobą chorą na AIDS kosztuje od 40 do 60 tysięcy dolarów rocznie. Szerzenie się AIDS przekracza możliwości placówek medycznych w wielu częściach świata. Wydatki związane z leczeniem osób chorych na AIDS grożą załamaniem się systemu opieki zdrowotnej nawet w najbogatszych krajach.
W jaki sposób ludzie zarażają się, a w jaki nie zarażają się AIDS
AIDS jest przenoszona głównie przez kontakty seksualne. Zarażeni mężczyźni i kobiety przekazują wirusa partnerom seksualnym. Ponieważ wirus HIV przenosi się przez krew, do zakażenia może dochodzić także wtedy, gdy osoby przyjmujące leki dożylne używają tej samej igły lub strzykawki, jak również przez transfuzję zarażonej krwi i produktów krwi, a także nieskutecznie wysterylizowane igły przeznaczone do sterylizacji hipotermicznej. Narzędzia używane do tatuażu, przekłuwania uszu, rytualnych nacięć czy przekłuwania lub nacinania skóry w jakichkolwiek innych celach także mogą stać się nośnikiem zakażenia. Matki mogą przekazywać zakażenie dziecku w okresie płodowym lub w czasie porodu, a także — choć rzadko — przez karmienie piersią.
AIDS nie rozprzestrzenia się przypadkowo. AIDS nie jest przekazywana przez uścisk dłoni, dotyk, obejmowanie się czy przebywanie w bliskości osób zarażonych, o ile nie dochodzi do kontaktu seksualnego lub kontaktu z krwią. Nie można się nabawić AIDS przez dotykanie klamek, używanie telefonu, jedzenie w restauracji, pływanie w publicznym basenie, korzystanie z publicznych toalet czy uczestniczenie w obrzędzie umywania nóg lub chrztu. Choć wirus HIV występuje w bardzo nikłym stężeniu w wydzielinach gruczołów łzowych, wydzielinie śluzówki nosa i ślinie, nie rozprzestrzenia się przez kichanie, kaszel czy przypadkowy kontakt. Nie jest także przenoszony przez komary czy użądlenie owadów czy też przez kontakt ze zwierzętami. Nie można się nim zarazić oddając krew.
AIDS a ogólnoświatowa działalność adwentystów dnia siódmego
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, pełniący swą służbę w niemal dwustu krajach świata, wychodzi naprzeciw wyzwaniom, jakie niesie ze sobą AIDS. Przywódcy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego we wszystkich instytucjach i zborach muszą aktywnie kształcić wyznawców pod kątem zapobiegania zakażeniu wirusem HIV.
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego wychodzi naprzeciw wyzwaniu, jakim jest AIDS, w sposób całościowy i ze współczuciem dla osób dotkniętych tą chorobą. W roku 1987 Generalna Konferencja Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego utworzyła Komitet do spraw AIDS. Składa się on z ekspertów medycyny, zdrowia publicznego i pielęgniarstwa, a także administracji kościelnej, spraw mniejszości, etyki, teologii i edukacji. Zalecenia tego Komitetu powinny być spełniane przez wszystkie zarządy i rady jednostek organizacyjnych i instytucji kościelnych, celem zagwarantowania zrównoważonego, całościowego i na czasie podejścia do AIDS i związanych z nim problemów.
AIDS a służba pastorska
AIDS to szczególne wyzwanie dla adwentystycznych pastorów i kapelanów. W zborach, społecznościach i szpitalach adwentystycznych znajdują się ludzie zarażeni wirusem HIV. Liczba takich osób wzrasta. Pastorzy nie powinni się obawiać przypadkowego zetknięcia z takimi osobami, w tym uściśnięcia dłoni czy dokonania obrzędu chrztu. Pastorzy powinni odwiedzać chorych w ich domach czy w szpitalu. Zarażenie wirusem HIV nie powinno mieć wpływu na system odwiedzin pastorskich ani w żaden inny sposób ograniczać służby pastorskiej.
Kryzys wywołany AIDS daje pastorom i kapelanom okazję do publicznego wypowiadania się na temat AIDS, seksualności, świętości i piękna małżeństwa, więzi międzyludzkich oraz praktyk zdrowotnych, które zapobiegają chorobie AIDS. W zalecaniu i pouczaniu ludzi co do zachowań zapobiegających zarażeniu wirusem HIV, pastorzy i kapelani okazują Bożą miłość i współczucie w praktycznej służbie chrześcijańskiej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.
AIDS a opieka pastorska
Obawa przed zarażeniem się AIDS nie powinna nas powstrzymywać od okazywania współczucia ludziom i głoszenia ewangelii. Osoby będące nosicielami wirusa HIV i mogące zachorować, powinny znajdować akceptację i wspólnotę w zborze. Powinni czuć się swobodnie podczas nabożeństw i uczestniczyć w kościelnych wydarzeniach, takich jak chrzest, umywanie nóg i wieczerza Pańska. Zbór może znaleźć wiele sposobów służenia osobom chorym na AIDS. Wyznawcy mogą przyłączać się do grup wsparcia i osobiście angażować się we wspieranie i wychodzenie naprzeciw potrzebom jednostek i rodzin dotkniętych AIDS.
AIDS a szkoły adwentystyczne
Dziecku zarażonemu wirusem HIV nie można zabraniać uczęszczania do szkół adwentystycznych, gdyż byłoby to niezgodne z duchem ewangelii. Jednak ponieważ AIDS predysponuje do innych chorób zakaźnych, takich jak gruźlica, w wypadku ich wystąpienia należy podjąć niezbędne środki zaradcze w celu ochrony innych uczniów. Rodzice i dzieci należy uświadamiać co do AIDS i możliwości zapobiegania rozprzestrzenianiu się tej choroby. Wytyczne dla instytucji wychowawczych i zalecany program nauczania o AIDS są dostępne w Sekretariacie Edukacji Generalnej Konferencji.
AIDS a adwentystyczne placówki służby zdrowia
Adwentystyczne szpitale i kliniki powinny zapewnić takie środowisko, w którym pacjenci chorzy na AIDS otoczeni zostaną pełną współczucia, fachową opieką. Jednocześnie należy wdrożyć procedury i praktyki gwarantujące bezpieczeństwo kadry medycznej i minimalizujące możliwość nieopatrznego wystawienia się na zarażenie wirusem HIV. Wszelkie igły, strzykawki i narzędzia chirurgiczne muszą być odpowiednio sterylizowane. Krew i produkty krwi powinny być testowane celem zagwarantowania maksymalnego bezpieczeństwa ich stosowania. Zalecenia zapobiegające zarażeniu AIDS w placówkach służby zdrowia są dostępne w Sekretariacie Zdrowia i Wstrzemięźliwości Generalnej Konferencji.
AIDS a pracownicy międzynarodowi
Pracownicy wyznaczeni do pracy na terenach poza ich rodzinnym krajem powinni przejść specjalne szkolenie co do problemów medycznych krajów, w których mają służyć. Pracownicy ci są szkoleni w zakresie wiedzy o AIDS. Kościół zaleca, by osoby odbywające podróże unikały przyjmowania leków w zastrzykach, jeśli dostępne są doustne substytuty tych leków. Doradza się także zabieranie ze sobą sterylnych, jednorazowych igieł i strzykawek do osobistego użytku w sytuacji, w której niezbędne jest zrobienie zastrzyku. Zaleca się także unikanie transfuzji krwi i produktów krwi, które mogą budzić podejrzenie, iż nie zostały należycie przebadane.
AIDS a etyka chrześcijańska
Wyznawcy i pracownicy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego mają chrześcijański obowiązek traktować ludzi chorych na AIDS tak jak Jezus, nasz Zbawiciel, traktował chorych i cierpiących. Tragiczne jest to, że świat tak odnosi się do ludzi cierpiących na AIDS jak niegdyś odnoszono się do trędowatych — jako „ukaranych przez Boga”, nosicieli śmierci, których należy unikać i izolować. W Jezusie Bóg objawił swój sposób odnoszenia się do chorych i cierpiących. Jezus często przemierzał duże odległości, wiele dni pieszo wędrując po zakurzonych, kamienistych drogach Palestyny, by swym dotykiem uzdrowić chorych na trąd nieszczęśników. Zawsze okazywał takim ludziom miłość, akceptację, współczucie, a także przebaczał im, jeśli dopuścili się jakichś grzechów. W swej zbawczej miłości niósł życie i uwolnienie od ciężaru grzechu. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego stara się naśladować Chrystusa w Jego służbie. Dlatego też obowiązkiem adwentystów jest okazywanie miłości i akceptacji chorym i cierpiącym, a więc również osobom dotkniętym AIDS.
W jaki sposób zapobiegać AIDS
1. Ograniczyć życie seksualne do monogamicznego związku małżeńskiego z osobą nie będącą nosicielem wirusa HIV. Kiedy jedna osoba jest zarażona, zaleca się ścisłe stosowanie prezerwatyw.
2. Używać wyłącznie sterylnych igieł i strzykawek.
3. Badać krew przeznaczoną do transfuzji.
4. Sterylizować ostre narzędzia używane do nacinania skóry, tatuażu i obrzezania.
5. Konsultować się z lekarzem we wczesnym okresie ciąży.
6. Uczyć innych ludzi jak zapobiegać AIDS.
7. Unikać takich ryzykownych zachowań, jak seks przedmałżeński i pozamałżeński czy używanie igieł, których sterylność budzi jakiekolwiek wątpliwości.
Dokument przygotowany przez Komitet do spraw AIDS przy Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i wydany przez Sekretariat Zdrowia i Wstrzemięźliwości podczas Sesji Generalnej Konferencji w Indianapolis, Indiana, Stany Zjednoczone, w 1990 roku.
|
Stanowiska 
